Κυριακή, 25 Μαρτίου 2018

Ο Γιος μου Νικόλαος Μάντζαρος στη Θεσσαλονίκη - Κερδίστε προσκλήσεις στο θέατρο Αθήναιον



     
           
  Κερδίστε προσκλήσεις       για    27 - 28 - 29 /3/2018
like&share στην σελίδα μας στο facebook
Ο ΓΙΟΣ ΜΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΜΑΝΤΖΑΡΟΣ
                         Σκηνοθεσία Αυγουστίνος Ρεμούνδος, κείμενο/ερμηνεία Χρύσα Σπηλιώτη

                                      Ο Γιος μου Νικόλαος Μάντζαρος στη Θεσσαλονίκη

Η παράσταση «Ο Γιός μου Νικόλαος Μάντζαρος» παίζεται όλη τη σεζόν στο θέατρο Vault στην Αθήνα με μεγάλη επιτυχία και με εξαιρετικές εντυπώσεις από έγκριτους κριτικούς. Ξεκίνησε στις αρχές Οκτωβρίου του 2017 και κατόπιν συνεχών παρατάσεων συνεχίζει μέχρι το τέλος του Μαρτίου να παίζεται στο θέατρο Vault. Παράλληλα περιοδεύει σε διάφορα μέρη της Ελλάδας κι έχει ήδη παρουσιαστεί με επιτυχία στο ΔΗΠΕΘΕ Κέρκυρας, στο ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας, στον Πολιτιστικό χώρο Μαρία Δημητριάδη στην Κόρινθο και τώρα έρχεται στην Θεσσαλονίκη. Την Δευτέρα 26 Μαρτίου παίζεται στο Ίδρυμα Πολιτισμού Υδρία των Τάσου και Τιτίκας Αρβανιτάκη, ενώ την Τρίτη 27, Τετάρτη 28 και Πέμπτη 29 Μαρτίου παίζεται στο θέατρο Αθήναιον στις 9μμ.
                                           Λίγα λόγια για το έργο και την παράσταση
Η προετοιμασία της Ελληνικής Επανάστασης και η γέννηση του Εθνικού Ύμνου.
Η Ρεγγίνα Μάντζαρου μητέρα του Νικόλαου Χαλικιόπουλου Μάντζαρου συνθέτη του Εθνικού Ύμνου, μας οδηγεί σε μονοπάτια γεμάτα φωτιά. Πάνω στο ηφαίστειο της Γαλλικής και της Ελληνικής επανάστασης. Βρισκόμαστε στην Κέρκυρα πρωτεύουσα των Ιονίων νήσων όπου εναλλάσσονται οι ξένοι κατακτητές.
Η κουλτούρα και οι επιρροές στα Επτάνησα είναι κυρίως δυτικές και οι αριστοκράτες συνεργάζονται ποικιλοτρόπως με τον εκάστοτε δυνάστη. Ο Μάντζαρος όχι μόνο ανήκει στην αριστοκρατική τάξη αλλά μετέχει και έμμεσα στις εκάστοτε κυβερνήσεις σαν γραμματέας του Γενικού Εισαγγελέα του Κράτους που είναι ο πατέρας του. Το ποτάμι όμως τόσο της μουσικής στην οποία αφιερώνεται όσο και των νέων ριζοσπαστικών ιδεών θα τον παρασύρει σε απρόσμενες διαδρομές.
Γράφει για πρώτη φορά στην ιστορία ελληνική όπερα, συνδέεται φιλικά με τον Διονύσιο Σολωμό μελοποιεί πάρα πολλά ποιήματά του, ο ένας πλάθει τον άλλον και η εποχή και τους δυο. Διψάει αρχικά για καταξίωση, η διεθνής καριέρα τον καλεί μα εκείνος τελικά αρνείται τη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή στο Ωδείο της Νάπολης και εργάζεται αποκλειστικά στην Κέρκυρα. Όλη του τη ζωή δηλώνει ερασιτέχνης –γιατί για έναν αριστοκράτη είναι ντροπή να ασχολείται επαγγελματικά με τις Τέχνες- και δεν δέχεται ποτέ χρήματα για τη μουσική.  Συνθέτει ασταμάτητα αφήνοντας τεράστιο έργο –σχεδόν άγνωστο στο πλατύ κοινό με εξαίρεση τον Ύμνο. Διδάσκει ακαταπόνητα πλάθοντας καλλιτέχνες διεθνούς φήμης, δημιουργεί τη Φιλαρμονική ορχήστρα της Κέρκυρας και γίνεται ο πρωτεργάτης της Επτανησιακής Μουσικής Σχολής.

Γι’ αυτά και πολλά άλλα μας μιλάει ασθμαίνοντας από πάθος και έρωτα για ζωή μα κυρίως για αγάπη για τον γιο της η μητέρα του Ρεγγίνα. Είναι η πρώτη του δασκάλα στο πιάνο, αυτή που προσπαθεί να σώσει το παιδί της και τον εαυτό της από τη μέγγενη των κοινωνικών περιορισμών και της υποκρισίας που εκφράζει κι επιβάλλει ο δεσποτικός σύζυγός της  Γιάκωβος. Αντάρτισσα η ίδια στις επιταγές της τάξης και της εποχής της, ερωτεύεται παράνομα. Εμπνέει στο γιο της χωρίς καν να το αντιλαμβάνεται αγάπη για τη ζωή και την ελευθερία. «Εγώ το μόνο που κανα ήταν να τον αφήνω λεύτερο να χαίρεται μέχρι τις πατουσίτσες του». Και καταφέρνει το σχεδόν ακατόρθωτο. Να δώσει τα εφόδια σ’ έναν αριστοκράτη να γράψει τη μουσική για τον ξεσηκωμό των Ελλήνων.

Η σκηνοθετική προσέγγιση ζωντανεύει τον μικρόκοσμο της ηρωίδας σαν παιδικό κουρδιστό παιχνίδι εποχής. Δημιουργεί έναν ολόκληρο κόσμο μέσα από σύμβολα. Ένα καπέλο μια ομπρέλα, μια σβούρα, μεταμορφώνονται στα ίδια τα πρόσωπα που τα χρησιμοποιούν, δημιουργώντας την ψευδαίσθηση ενός πολυπληθούς θιάσου. Προσδίδει αναπάντεχο χιούμορ σε σκηνές που θα οδηγούσαν ίσως μόνο σε αγωνία ή ευσυγκινησία, χωρίς τη δυνατότητα πολλαπλής ανάγνωσης. Φωτίζει αθέατα μοτίβα, ανεβάζει την αδρεναλίνη, βαθαίνει στα χάσματα του λόγου, δίνει φρενήρη ρυθμό στη σκηνική έκφραση, παρασταίνει με ενάργεια που δεν αφήνει αμέτοχο τον θεατή.


Συντελεστές:

Σκηνοθεσία: Αυγουστίνος Ρεμούνδος
Κείμενο/Ερμηνεία: Χρύσα Σπηλιώτη
Μουσική: Νικόλαος Μάντζαρος
Μουσική επιμέλεια/ Επεξεργασία: Νικόλας Καρίμαλης (Razastarr)
Σκηνικά/ Κοστούμια: Τόνια Αβδελοπούλου
Χορογραφία: Μάτα Μάρρα
Σχεδιασμός Φωτισμού: Βαγγέλης Μούντριχας
Βοηθός σκηνοθέτη: Νίνα Ντούνη
Φωτογραφίες: Χριστίνα Φυλακτοπούλου
Video: Νικήτας Χάσκας
Αφίσα: Δημήτρης Ζουγκός





ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ: 70 λεπτά χωρίς διάλειμμα

ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ: Γενική είσοδος:13 ευρώ. Μειωμένο 10 ευρώ.


ΓΡΑΦΤΗΚΑΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ «Ο Γιος μου Νικόλαος Μάντζαρος


... “Η Χρύσα Σπηλιώτη ανέλαβε να ερμηνεύσει τη Ρεγγίνα. Και θύμισε το πόσο εξαίρετη ηθοποιός. Με τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Αυγουστίνου Ρεμούνδου, δίνει το δικό της ρεσιτάλ, αλωνίζει κυριολεκτικά τη μικρή σκηνή. Άψογη εκφορά, υπέροχοι μουσικοί επτανήσιοι τονισμοί που κάνουν τον λόγο της να ρέει, απεριόριστο δόσιμο προς το κοινό που συνιστά τον αποδέκτη του λόγου της, μια λαμπερή ηθοποιός που κυριολεκτικά συναρπάζει και είναι κρίμα να την στερείται η ελληνική σκηνή. Ένα κείμενο που δείχνει πώς μπορεί να μεταγράφεται ευφυώς η ιστορία και μια λεπτοδουλεμένη παράσταση με μια εξαιρετική ηθοποιό που καθηλώνει το κοινό της”... Δημήτρης Τσατσούλης (Ημεροδρόμος)

..."Το έργο,“ρέει” μουσικά, είναι μια καντάτα για την αιώνια γυναίκα, μάνα, αδερφή, σύζυγο, ερωμένη και ένας ύμνος στον ασταμάτητο αγώνα της να κερδίσει τη δική της ελευθερία. Ενώ συγχρόνως φωτίζει την ιδιαίτερη, συναισθηματικά φορτισμένη, αξονική σχέση της μεσογειακής μάνας με το αρσενικό παιδί της. Θα πω και εδώ ότι πρόκειται για το ωριμότερο έργο της Χρύσας Σπηλιώτη...Η σκηνοθεσία του Αυγουστίνου Ρεμούνδου αγκαλιάζει το έργο με αγάπη, οδηγεί τη Χρύσα Σπηλιώτη ως ηθοποιό σε μια γεμάτη, ουσιαστική ερμηνεία του άχρονου, δίχως ηλικία, αλλά με ιστορία ρόλου. Με ωραία σκηνικά, κοστούμια της Τόνιας Αβδελοπούλου και υποβλητικούς φωτισμούς του Βαγγέλη Μούντριχα, με άρτια βίντεο του Νικήτα Χάσκα"... Λέανδρος Πολενάκης (Εφημερίδα "Η Αυγή")

..."Η Χρύσα Σπηλιώτη βρίσκεται πίσω από αυτό το μέγα επίτευγμα. Στήνεται και ζωντανεύει μια εποχή με δραματουργική δεξιοτεχνία και με υποκριτική ευφράδεια συνάμα. Έκπληκτος ο θεατής παρακολουθεί να ξετυλίγεται μπροστά του ένας εκφραστικός πλούτος, ένα ψιλοδουλεμένο κέντημα με θαυμαστή ικανότητα και επιμέλεια δουλεμένο, με ευστροφία στολισμένο με λεπτουργικά ποικίλματα, χορεύοντας, τραγουδώντας και γελώντας, μπαινοβγαίνοντας ασταμάτητα σε μια εύφορη γκάμα αντιδράσεων και στήνεται ολοζώντανος εκεί μπροστά στα μάτια του ένας χαρακτήρας, μια ζωή και μια εποχή. Αξιοθαύμαστη δουλειά από πολλές απόψεις κι ευχαριστούμε την Χρύσα Σπηλιώτη, τον Αυγουστίνο Ρεμούνδο και τους παραγωγούς του VAULT που είχαν αυτή τη λαμπρή ιδέα να προτείνουν αυτόν τον ιδιαίτερο τρόπο να κοιτάξουμε τις μεγάλες μορφές της εθνικής μας πινακοθήκης"... Γιώργος Χατζηδάκης (Θεατροκρισία)

..."Μια θεατρική δουλειά άρτια, δυνατή, με πάθος, τόλμη και ρυθμό, που απογειώνει το θεατή. Η μέθεξη με το κοινό ιδιαίτερη, ντυμένη με δραματικό λυρισμό και ποίηση. Ευαισθησία, κίνηση, χάρη και κομψότητα διέπουν την ερμηνεία της Χρύσας Σπηλιώτη, η οποία έγραψε το θαυμαστό αυτό κείμενο και κατόρθωσε να διεισδύσει στο βάθος της Ρεγγίνας, της προσωπικότητας που υποδύεται. Ένα θεατρικό προϊόν που αξίζει την προσοχή μας”...  Ζωή Τόλη (Enetpress.gr)

..."Ο Ρεμούνδος σκηνοθετεί με ευρηματικότητα το καλογραμμένο κείμενο της Σπηλιώτη. Ο λόγος δεμένος με χιούμορ, χτισμένος με την ιδιομορφία του γλωσσικού ιδιώματος «ζωντανεύει τον μικρόκοσμο της ηρωίδας σαν παιδικό κουρδιστό παιχνίδι»! Η Χρύσα Σπηλιώτη, γήινη αλλά και ρομαντική, γλυκιά και τρυφερή, επαναστατημένη στους καθωσπρεπισμούς της τάξης της, παίζει με το βλέμμα στραμμένο ενδόμυχα. Κερδίζει χαμόγελα και εντυπώσεις. Η μουσική του Νικόλαου Μάντζαρου έντυσε την ποιοτική παράσταση, που αξίζει το ενδιαφέρον σας"... Χαρά Κιούση (newsbeast)

… “Κείμενο που έχει αισθητική, φανερώνει ότι έχει υπάρξει έρευνα κι έχει κινηματογραφική αίσθηση. Εκφερόμενο με ντοπιολαλιά. Άρτιο. Η Σπηλιώτη είναι το μέσον του να μεταφερθεί ο θεατής στον 18ο και κυρίως στον 19ο αιώνα και το πετυχαίνει απολύτως χρωματίζοντας με πολλά χρώματα τον πίνακα της. Αλλά και ιστορικά. Το θέμα είναι, και ίσως το κυριότερο, να καταλάβουμε μέσα απ’ την απαίδευτη άγνοια μας, πόσο τεράστιος δημιουργός ήταν ο "αόρατος" για την ελληνική παιδεία Μάντζαρος. Τι ξέρει ο κόσμος για αυτόν; Αν το ξέρει. Πως μελοποίησε τον εθνικό μας ύμνο. Αυτό !!! Αν ήταν Ευρωπαϊκής καταγωγής ή Αμερικάνικης θα τον ήξερε όλος ο πλανήτης .Η σκηνοθεσία του Αυγουστίνου Ρεμούνδου ευρηματική και ευφυής. Είναι δύσκολο θέμα ο μονόλογος. Πρέπει να ‘χει εικόνες. Κι εδώ έχουμε πολλές που βρήκε "ρισκάροντας" για κάποιες, ο σκηνοθέτης. Μην ξεχνάμε ότι εδώ μας μιλά για την ζωή της και την ζωή του γιού της μια νεκρή. Και μας μιλά ευαίσθητα με συγκίνηση, με χιούμορ. Η Ρεγγίνα Μάντζαρου είναι μια συγκινητική, πληθωρική και χαριτωμένη μάνα. Η μουσική επένδυση της δουλειάς αυτής φυσικά, είναι από έργα του Ν. Μάντζαρου. Σε σωστές στιγμές, με αποκορύφωμα το τελευταίο στιγμιότυπο της παράστασης”Ανδρέας Ροδίτης (Δημοσιογράφος ΕΡΤ)

..."Η Χρύσα Σπηλιώτη διέπλασε τον ευγενικό τύπο της μητέρας του Νικόλαου Μάντζαρου με σπάνια ακρίβεια στις λεπτομέρειες. Δίχως μούτες, πόζες και επιτήδευση, η ερμηνεία της είχε τόση γνησιότητα που σου έδινε την εντύπωση πως το οικείο αυτό πρόσωπο θα το συναντήσεις σε κάποια βόλτα στον εθνικό κήπο, ή στη γειτονιά σου. Ο λόγος πολύ καλά δουλεμένος. Άμεσος και γνήσιος. Η Κερκυραϊκή ντοπιολαλιά χάιδευε όμορφα και σε μετέφερε μέχρι το Λιστόν της Κέρκυρας. Μία έξοχη παράσταση, δροσερή που δεν πρέπει να χάσετε"... Στέφανος Καρυδάκης (
Paraskinia.com)

..."Το κείμενο της Χρύσας Σπηλιώτη, γραμμένο με ευαισθησία, αγάπη και τρυφερότητα, η ερμηνεία της σπιρτόζα, παιχνιδιάρικη, ο λόγος της γάργαρος και χειμαρρώδης με την επτανησιακή προφορά και τα ιταλικά “στολίδια”. Τα μάτια της να σπινθιροβολούν σε όλη τη διάρκεια της παράστασης, πότε πονηρά, πότε εύθυμα, πότε πικραμένα, να χορεύει, να τραγουδά, να εξιστορεί. Ο Αυγουστίνος Ρεμούνδος, ανέστησε με τον πλέον ποιητικό τρόπο επί σκηνής τη Ρεγγίνα Μάντζαρου, βγάζοντας την από το κάδρο της λησμονιάς και ζωντανεύοντας την ίδια και τον κόσμο της με συμβολικά τρυφερά αντικείμενα. Από τις παρατάσεις που αποχωρείς από το θέατρο “γεμάτος” και γι αυτό φρονώ ότι ο κύκλος της δεν πρέπει να κλείσει εδώ"... Κώστας Ζήσης (All4Fun)

.."Απολαυστική η ερμηνεία της Χρύσας Σπηλιώτη. Με δεξιοτεχνία ξεδίπλωσε επι σκηνής τον ρόλο της Ρεγγίνας Μάντζαρου, μας συγκίνησε με τον γλαφυρό λόγο της, με την Κερκυραϊκή χαρακτηριστική ντοπιολαλιά του 19ου αιώνα. Συγκινήθηκα μα και γέλασα με την καρδιά μου. Eνας όλόκληρος κόσμος γεννήθηκε επι σκηνής, απ την εξαιρετική, εκφραστική και με τόσο πάθος ερμηνεία, απ το μεστό ώριμο κείμενο της συγγραφέως και πρωταγωνίστριας Χρύσας Σπηλιώτη. Μαγευτήκαμε το κοινό. Το χειροκρότημα εκκωφαντικό στο κλείσιμο της Αυλαίας. Συγχαρητήρια στην τόσο εύστοχη, εμπνευσμένη και καθόλου φλύαρη σκηνοθεσία του Αυγουστίνου Ρεμούνδου , και σε όλους τους συντελεστές της εξαίρετης αυτής παράστασης. Σας την προτείνω να την δείτε ανεπιφύλακτα"... Φάνυ Πολέμη (lavitaradio.gr)

...”Κάθε φορά που παρακολουθώ μια εξαιρετική παράσταση χαίρομαι, καθώς επιβεβαιώνεται το υψηλό επίπεδο του ελληνικού Θεάτρου. Μια τέτοια περίπτωση, είναι ο μονόλογος «Ο γιός μου, Νικόλαος Μάντζαρος». Η Χρύσα Σπηλιώτη έγραψε και ερμηνεύει έναν μονόλογο που διαθέτει χιούμορ, ένταση, συγκίνηση, δράμα. Ο Αυγουστίνος Ρεμούνδος, σκηνοθετεί ευφάνταστα το μονόλογο αυτόν. Με τη χρήση απλών, μικρών πραγμάτων «στήνει» το πλέγμα όπου η κ. Σπηλιώτη έχει την ευκαιρία να δείξει το ταλέντο της σε όλη του τη γκάμα. Γιατί να πάτε; Επειδή, πέραν του ότι θα μάθετε σημαντικά πράγματα ιστορικού ενδιαφέροντος με τον πιο υπέροχο τρόπο, θα συγκινηθείτε και θα γελάσετε. Κυρίως όμως θα απολαύσετε μια υπέροχη ερμηνεία και μια εξαιρετική – το επαναλαμβάνω – παράσταση”... Άννα Παχή (iart.gr)

... “Το έργο «Ο Γιος μου Νικόλαος Μάντζαρος» είναι ένα μικρό διαμαντάκι από αυτά που μόνο ο φιλόξενος Πολυχώρος Vault ξέρει να ξεχωρίζει. Επιλέξτε αυτή την παράσταση για την ψυχαγωγία σας. Η αγαλλίαση και η πληρότητα που θα νιώθετε κατά την έξοδό σας από το χώρο δεν μπορεί να συγκριθεί με τίποτα”...Μαριάντζελα Ψωμαδέλλη (Radio Alchemy)

..."Μια συγκλονιστική εμπειρία ήταν για όσους παραβρέθηκαν χθες το βράδυ στην παράσταση «Ο γιος μου Νικόλαος Μάντζαρος». Μια παράσταση που καθήλωσε το κοινό από τα πρώτα λεπτά και μετά το πέρας της οι θεατές δεν σταμάτησαν να χειροκροτούν"... Οι συντάκτες του corfuland.gr

...“Η ερμηνεία της Χρύσας Σπηλιώτη -η οποία δικαίως καταχειροκροτήθηκε από το κοινό- υπήρξε εξαίσια, σε αρκετά σημεία δε και συγκινητική. Με εξίσου συγκινητικό τρόπο έπεσε και η αυλαία της παράστασης, υπό τους ήχους του Ύμνου εις την Ελευθερίαν, που απέδωσε το κουιντέτο χάλκινων πνευστών της Φιλαρμονικής Εταιρίας «Μάντζαρος»”... Μάκης Μαρτίνης (Eφημ. Ενημέρωση)




Δεν υπάρχουν σχόλια :