Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟ ΠΡΩΙΝΟ Με τρίο για φλάουτο, βιολοντσέλο και πιάνο απο την ΚΡΑΤΙΚΗ ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟ ΠΡΩΙΝΟ
Με τρίο για φλάουτο, βιολοντσέλο και πιάνο
 



Τα  Κυριακάτικα Πρωινά της Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης συνεχίζονται με ένα τρίο που αποτελείται από σπουδαίους μουσικούς, τον κορυφαίο Α’ στα φλάουτα της Κ.Ο.Θ. Όθωνα Γκόγκα, τον κορυφαίο Α’ στα βιολοντσέλα της Κ.Ο.Θ. Βασίλη Σαΐτη και τον διακεκριμένο πιανίστα Νίκο Κυριόσογλου, οι οποίοι θα παρουσιάσουν σύγχρονα έργα, γραμμένα στο δεύτερο μισό του περασμένου αιώνα, που συνδυάζουν την κλασική μουσική με τη λάτιν, τη τζαζ και το τάνγκο.


Η σύνθεση 'The Jet Whistle, για φλάουτο και τσέλο’ του Βραζιλιάνου δημιουργού Heitor Villa-Lobos γράφτηκε το 1950 και είναι ένα δροσερό κομμάτι στο οποίο ο συνθέτης χρησιμοποιεί με χιούμορ τις δυνατότητες των δύο οργάνων για να παράξει ένα σπιρτόζικο αποτέλεσμα, προκαλώντας παράλληλα τις ικανότητες των εκτελεστών.


Οι συνθέσεις του Ουκρανού Nikolai Kapustin έχουν έντονα στοιχεία τζαζ, αν και ο ίδιος αποποιούνταν το χαρακτηρισμό αυτό για τη μουσική του, πιθανότατα όμως μόνο λόγω του κλίματος που επικρατούσε στις τέως σοβιετικές δημοκρατίες απέναντι σε κάθε τι δυτικό. Το ‘Τρίο για φλάουτο, τσέλο και πιάνο, έργο 86’ γράφτηκε το 1998 και δίνει ισότιμο ρόλο στα 3 όργανα του σχήματος. Αποτελεί μία από τις ομορφότερες και πλέον δημοφιλείς συνθέσεις του Kapustin.

Ο Ελβετός Daniel Schnyder είναι ένας πολυγραφότατος συνθέτης και ένας αξιόλογος τζαζ σαξοφωνίστας. Το ‘Τρίο για φλάουτο, τσέλο και πιάνο’ αναμειγνύει τη τζαζ με λάτιν ρυθμούς, ενώ η ονομασία ‘Strictly in time’ του γ’ μέρους αναφέρεται στην απόλυτη ακρίβεια αίσθησης και ρυθμού που απαιτεί ο συνθέτης κατά την εκτέλεση.

Ο Αργεντίνος συνθέτης Astor Piazzolla έγραψε και αυτός ‘Τέσσερις Εποχές’ στα πρότυπα του μνημειώδους έργου του Βιβάλντι, χωρίς ωστόσο να έχει σκοπό να παραπέμπει η μουσική του σε αυτές. Οι δικές του ‘Τέσσερις Εποχές του Μπουένος Άιρες’, γραμμένες μεταξύ 1965-70, είναι μία μίξη του τάνγκο με την κλασική μουσική. Το 1983 ο José Bragato το διασκεύασε για τρίο, χάριν της Αμερικανίδας τσελίστριας Christine Walevska, η οποία είχε ζήσει ένα διάστημα στην Αργεντινή και λάτρεψε τη συγκεκριμένη σύνθεση.




Κυριακή 22 Ιανουαρίου 2017, ώρα 12:00
Αίθουσα Συναυλιών Κ.Ο.Θ., Λ. Νίκης 73

Τρίο για φλάουτο, βιολοντσέλο και πιάνο
Όθωνας Γκόγκας (φλάουτο), Βασίλης Σαΐτης (βιολοντσέλο), Νίκος Κυριόσογλου (πιάνο)

Πρόγραμμα:
Heitor Villa-Lobos (1887-1959): Assobio a jato (‘The Jet Whistle’) για φλάουτο και τσέλο
Nikolai Kapustin (1937): Τρίο για φλάουτο, τσέλο και πιάνο, έργο 86
Daniel Schnyder (1961): Τρίο για φλάουτο, τσέλο και πιάνο, Strictly in time (γ’ μέρος)
Astor Piazzolla (1921-1992): Cuatro Estaciones Portenas, σε διασκευή του José Bragato για
πιάνο τρίο

Τιμές εισιτηρίων: 10€

Προπώληση εισιτηρίων από το εκδοτήριο της Κ.Ο.Θ., Λ. Νίκης 73,
τηλ. 2310 236990   (Δευτέρα-Πέμπτη 9:00-17:00, Παρασκευή 9:00-14:00)
και από το www.tsso.gr
 
 



ΧΟΡΗΓΟΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ: ΕΡΤ, ΕΡΤ3, Γ’ Πρόγραμμα, 958 FM, 102 FM, TV100, FM100, Καθημερινή, Χρώμα 105,8 fm, Cityportal, Grekomania, thousandnews.gr, gr4you.gr

 
read more " ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟ ΠΡΩΙΝΟ Με τρίο για φλάουτο, βιολοντσέλο και πιάνο απο την ΚΡΑΤΙΚΗ ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ "
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΟΤΕΡΑ »

ΘΕΑΤΡΟ BLACKBOX - ΚΡΑΥΓΗ του Τένεσι Ουίλλιαμς Σκηνοθεσία: Έλλη Παπακωνσταντίνου Με τον Αλέκο Συσσοβίτη και την Μάνια Παπαδημητρίου

ΚΡΑΥΓΗ
του Τένεσι Ουίλλιαμς
Σκηνοθεσία: Έλλη Παπακωνσταντίνου
Με τον Αλέκο Συσσοβίτη και την Μάνια Παπαδημητρίου

 Δευτέρα 23 & Τρίτη 24 Ιανουαρίου

μετά τη μεγάλη επιτυχία στη θεατρική σκηνή του FAUST
για 2 μόνο παραστάσεις στη Θεσσαλονίκη


H ΚΡΑΥΓΗ του Τένεσι Ουίλλιαμς, σε σκηνοθεσία Έλλης Παπακωνσταντίνου με τον Αλέκο Συσσοβίτη και τη Μάνια Παπαδημητρίου, μετά από δύο επιτυχημένες σεζόν στο Faust παρουσιάζεται στο θέατρο BlackBox για δεύτερη φορά στις 23 και 24 Ιανουαρίου.

Η ΚΡΑΥΓΗ είναι ένα έργο άγνωστο σχεδόν στο ελληνικό κοινό, το οποίο ο συγγραφέας του χαρακτήριζε ως «το καλύτερο έργο μου μετά το Λεωφορείο ο Πόθος» και χρειάστηκε δέκα χρόνια για να το ολοκληρώσει. 

Το έργο
Ο Φελίς κι η Κλαιρ, ηθοποιοί και αδέλφια στη ζωή, βρίσκονται σε ένα παραμελημένο θέατρο όταν πληροφορούνται ότι ο θίασος τούς παράτησε. Εγκαταλελειμμένοι από τους συνεργάτες τους, χωρίς σκηνικό, σχεδόν χωρίς έργο,ικρίζουν το κοινό τους να παίρνει τις θέσεις του στο θέατρο και να περιμένει να αρχίσει η παράσταση. Αναγκαστικά, δεν παίζουν το προγραμματισμένο έργο, αλλά το «Έργο των Δύο Χαρακτήρων», έργο για δύο εγκαταλελειμμένα αδέλφια. Καθώς οι ηθοποιοί αυτοσχεδιάζουν μέρη του έργου που δεν θυμούνται ή δεν έχουν ακόμα γραφτεί, χάνονται τα όρια ανάμεσα στον ρόλο και τον ηθοποιό, στην πραγματικότητα και την ψευδαίσθηση.


Το έργο
Out Cry του Τένεσσι Ουίλλιαμς, παίχτηκε για πρώτη φορά στο Hampstead Theater Club του Λονδίνου το 1967 με τον τίτλο «The Two Character Play». Το 1971 ανέβηκε στο Σικάγο μια άλλη εκδοχή του έργου με τον τίτλο «Out  Cry» και με αυτόν τον τίτλο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην Ν. Υόρκη το 1975.

Η παράσταση
Ο Αλέκος Συσσοβίτης και η Μάνια Παπαδημητρίου, που υποδύονται αντίστοιχα τον Φελίς και την Κλαίρ,  αναμετριούνται με την εθιστική ευφορία και τις δυσκολίες της θεατρικής πράξης σε μια παράσταση - κλειδαρότρυπα στο making off του θεάτρου, όπου ο συγγραφέας  εκθέτει τις στιγμές που το προσωπικό τραύμα του καλλιτέχνη μετουσιώνεται σε τέχνη.
Η Έλλη Παπακωνσταντίνου αναμετριέται για δεύτερη φορά με τον κόσμο του έργου καθώς μας το είχε συστήσει το 2014 στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας.

Μετάφραση : Έλλη Παπακωνσταντίνου – Αθηνά Μαξίμου
Σκηνοθεσία: Έλλη Παπακωνσταντίνου
Σκηνογραφία – Κοστούμια: Τέλης Καρανάνος, Αλεξάνδρα Σιάφκου
Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου
Μουσική – Σχεδιασμός ήχου: Τηλέμαχος Μουσάς
Βοηθός σκηνοθέτη: Νίκος Αναστασόπουλος

Φελίς: Αλέκος Συσσοβίτης
Κλαιρ: Μάνια Παπαδημητρίου


Παραστάσεις :
Δευτέρα  & Τρίτη :  9.00 μμ


Τιμές εισιτηρίων : 12 € κανονικό , 10 φοιτητικό 
read more " ΘΕΑΤΡΟ BLACKBOX - ΚΡΑΥΓΗ του Τένεσι Ουίλλιαμς Σκηνοθεσία: Έλλη Παπακωνσταντίνου Με τον Αλέκο Συσσοβίτη και την Μάνια Παπαδημητρίου "
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΟΤΕΡΑ »

Δαιμονισμένοι του Φιόντορ Μιχαήλοβιτς Ντοστογιέφσκι Από 2 Φεβρουαρίου στο Θέατρο Rex – Σκηνή «Μαρίκα Κοτοπούλη»

Δαιμονισμένοι του Φιόντορ Μιχαήλοβιτς Ντοστογιέφσκι
Από 2 Φεβρουαρίου στο Θέατρο  Rex – Σκηνή «Μαρίκα Κοτοπούλη»

Το Εθνικό Θέατρο στη σκηνή Κοτοπούλη – REX, που στο πλαίσιο της νέας πολιτικής του θεάτρου αποτελεί πλατφόρμα συνομιλίας με τις άλλες παραστατικές τέχνες, παρουσιάζει -σε σκηνοθεσία και πρωτότυπη μουσική του Αναπληρωτή Καλλιτεχνικού Διευθυντή Θοδωρή Αμπαζή- μια παράσταση βασισμένη στο κορυφαίο μυθιστόρημα του Ντοστογιέφσκι.
Δώδεκα ηθοποιοί, πέντε μουσικοί και μια λυρική τραγουδίστρια συνδιαλέγονται επί σκηνής και δημιουργούν ένα ψηφιδωτό διαφορετικών τεχνών, ερμηνεύοντας ένα θεατρικό ορατόριο.
Στο πιο πολιτικό έργο του, ο Ντοστογιέφσκι πλάθει μια μοναδική ανθρώπινη τοιχογραφία που αναδύεται σε μια εποχή κρίσης και αντανακλά μια κοινωνία σε μετάβαση. Τα προσωπικά πάθη, οι ιδεολογικές συγκρούσεις και τα ηθικά διλήμματα συμπλέκονται σε ένα μυθιστόρημα καταιγιστικής δράσης και βαθύτατης ψυχογραφικής ακρίβειας. Η παράσταση εξερευνά ιδιαίτερους τρόπους σκηνικής αφήγησης αξιοποιώντας τη χορικότητα και τη μουσική υπόσταση του δραματικού λόγου, σε μια απόπειρα ανατομίας της δικής μας «δύσκολης» εποχής.

«Οι καιροί ήταν περίεργοι· κάτι καινούργιο, κάτι πολύ παρά­ξενο, υπερίπτατο.
Στην πόλη μιλούσαν για μας: ότι η παρέα μας ήταν φυτώριο ελευθεροφροσύνης, ακολασίας και αθεϊσμού. Στην πραγματικότητα δεν ήταν παρά η πιο αθώα, γλυκειά, εύθυμη, φιλελεύθερη παλιοπαρέα».

Ταυτότητα παράστασης
Μετάφραση: Ελένη Μπακοπούλου
Σκηνοθεσία-Μουσική: Θοδωρής Αμπαζής                          
Διασκευή – Δραματουργία επεξεργασία: Έλσα Ανδριανού                                       
Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου                                                
Σκηνικά-Κοστούμια: Ελένη Μανωλοπούλου      
Video-art: Στάθης Αθανασίου  
Κίνηση: Ζωή Χατζηαντωνίου                                                     
Μουσική διδασκαλία: Μελίνα Παιονίδου                          
Βοηθός σκηνοθέτη: Ελεάνα Τσίχλη                                        
Β’ βοηθός σκηνοθέτη: Αντώνης Κυριακάκης      

Διανομή (με αλφαβητική σειρά)
Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης, Τζωρτζίνα Δαλιάνη, Μαρία              Ζορμπά, Δημήτρης        
Ήμελλος, Ειρήνη Καράγιαννη, Αναστασία Ραφαέλα Κονίδη, Κώστας Κορωναίος,                           
Νέστορας Κοψιδάς, Καλιρρόη Μυριαγκού, Γιάννης Νιάρρος, Θέμης Πάνου,                    
Δανάη Σαριδάκη, Αντιγόνη Φρυδά

Ακούστε εδώ ένα track από την μουσική της παράστασης.


ΣΤΗΛΗ ΘΕΑΜΑΤΩΝ
ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ-ΘΕΑΤΡΟ REX-ΣΚΗΝΗ «ΜΑΡΙΚΑ ΚΟΤΟΠΟΥΛΗ», Πανεπιστημίου 48 , τηλ. 210.3305074 (μέσω πιστωτικής κάρτας), στο http://www.ticketservices.gr/el/NationalTheatre/ και  στο www.n-t.gr
Κρατήσεις για συλλόγους: 210. 5288178
Ημέρες και ώρες παραστάσεων
Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή  στις  19:00

Τιμές εισιτηρίων: 20€, 15€, 10€ (φοιτητικό)
                              Τετάρτη και Πέμπτη ενιαία τιμή 13€

read more " Δαιμονισμένοι του Φιόντορ Μιχαήλοβιτς Ντοστογιέφσκι Από 2 Φεβρουαρίου στο Θέατρο Rex – Σκηνή «Μαρίκα Κοτοπούλη» "
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΟΤΕΡΑ »

FESTEN ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΓΙΟΡΤΗ- ΚΘΒΕ - κριτική Άγγελα Μάντζιου

FESTEN
ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΓΙΟΡΤΗ-  ΚΘΒΕ
κριτική Άγγελα Μάντζιου

Την ιδιαίτερη παράσταση FESTEN,  παρακολουθήσαμε στο φουαγιέ της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών από το ΚΘΒΕ. Μία οικογενειακή γιορτή,  με αφορμή τα εξηκοστά γενέθλια του αρχηγού μιας οικογένειας,  γίνεται για τα μέλη της  η αφετηρία  αποκαλύψεων, αντιπαράθεσης, συγκρούσεων και εξόντωσης, στον  συμβολικό αγώνα μιας  πατροκτονίας ως  αρχέγονη  διαδικασία  ενηλικίωσης.
 Σκηνοθετικά πολύ ενδιαφέρουσα παράσταση. Αποτύπωσε σχηματικά και πολυεπίπεδα την απειλή διαταραχής της ισορροπίας  και τη  ρευστότητα των σχέσεων, σε μια διαρκή εναλλαγή αντιθετικών  καταστάσεων: κίνησης-ακινησίας, λόγων-σιωπής, αποδοχής-απόρριψης, πάλης-υποταγής, νίκης-ήττας.  
Η  σκηνοθετική οπτική του κ. Γ. Παρασκευόπουλου, ανέπτυξε την οικογενειακή τραγωδία, σε μια αίσθηση καχυποψίας, φόβου,  επικείμενης καταστροφής. Αφηγήθηκε παραστατικά  την ιστορία, επιτείνοντας την ατομική και ομαδική  αγωνία,  στην ατμόσφαιρα μιας γιορτής γενεθλίων,  στη διάρρηξη των σχέσεων και  της επίπλαστης επικοινωνίας, στο κυκλικό σχήμα ζωής και θανάτου.

Από την εκκίνηση της παράστασης και μέχρι το τέλος της, υπογράμμισε τη θεατρικότητα του οικογενειακού μηχανισμού, με πολλλές εικόνες-σκηνές και  με απλά μέσα (ρούχα-αντικείμενα). Φώτισε τα πρόσωπα της οικογένειας και τα προσωπεία τους, στον κύκλο της γιορτής, στο όριο  πριν και μετά, όταν συντελείται η πτώση και η αφύπνιση των προσώπων γίνεται  αφετηρία ανατροπής  καταστάσεων, αλλάζοντας εκ νέου  τις ισορροπίες, με την αποχώρηση του πατέρα και την παραμονή των άλλων  μελών στο προσκήνιο.
Ο σκηνοθέτης υπερέβη το σκληρό και στατικό κείμενο,  σχεδιάζοντας πολυεπίπεδα την κίνηση των προσώπων και την έκφραση  των χαρακτήρων. Με πολλές σκέψεις στην κυριολεξία και μεταφορά της εικονοπλασίας,   κατέγραψε την ένταση και τον ανταγωνισμό, στο υπόβαθρο του καταναγκαστικού οικογενειακού μηχανισμού, στη σκιά υποσυνείδητων  καταστάσεων καταδυνάστευσης και  εξουσιαστικής υπεροχής. Αφουγκράστηκε τη δράση   πολυσχηματικά,  ως αγώνα εξόντωσης και επιβίωσης και αντίστροφα ως  ματαιωμένη επιβεβαίωση βλεμμάτων και λόγων, στη μοναχική- ομαδική  αυτοκαταστροφική  συνθήκη.
Καταργώντας την στατικότητα της σκηνής, αναμειγνύοντας θεατές και ηθοποιούς, χάραξε την ατμόσφαιρα της γιορτής σε χρονικούς  κύκλους στιγμών, στην επίφαση της συμμετοχής πριν και μετά το επικείμενο γεγονός.  Η διάταξη του χώρου,  μετατόπισε το ερευνητικό πεδίο σε ποικίλα αναδιηγητικά επίπεδα, αφού τοποθέτησε τον αγώνα της δράσης σε διαφορετικούς άξονες, σε ψευδαισθητικά και ρεαλιστικά σχήματα εντός - εκτός,  σε μιαν συνθήκη  εγγύτητας.  Εγγύτητα  ηθοποιών-θεατών ως κοινή  αίσθηση συμμετοχής  στη μαρτυρία τόσο ενός  ιδιωτικού γεγονότος  (γιορτή γενεθλίων - αλληλεξόντωση),  όσο και ενός καλλιτεχνικού γεγονότος,  γιορτή συμμετοχής στη θεατρική συνθήκη  . 
Οι ηθοποιοί της παράστασης, πολύ πειστικοί και απόλυτα ταιριαστοί με τους χαρακτήρες που κλήθηκαν να υποστηρίξουν, κινήθηκαν ως παρατηρητές και παρατηρούμενοι και ως μάρτυρες- θύτες και θύματα- μιας τραγωδίας. Έδωσαν ενισχυτικά σχήμα και φωνή στην κίνηση της οικογενειακής γιορτής, που συντελείται  με καλυμμένες  εντάσεις και  απροκάλυπτες απειλές, στη βία των προπόσεων και του ανταγωνισμού, στο ολισθηρό οικογενειακό περιβάλλον.
Έδειξαν  με την ενέργειά τους, τη σκοτεινή  πλευρά των επιθυμιών και της αμφιθυμίας, με ένταση και μεγάλη εκφραστική ποικιλία, αιωρούμενη  στα λόγια,  στις σιωπές, στις σκέψεις τους, κάτω από το πέπλο της ευπρέπειας και της υπέρβασής της. Η  ατομική περίπτωση και ο ομαδικός κύκλος, αναδύθηκαν αδρά με τις  δυνατές ερμηνείες καταγράφοντας  με την  απαιτούμενη τάση, τις ιδιαιτερότητες,  την τραχύτητα, την αφέλεια, την αντίδραση. Ξετύλιξαν   άμεσα  την αίσθηση συμμετοχής και των εναλλαγών οπτικής,  στο γεγονός της πατροκτονίας, συντελούμενο στο προφανές χρονικό όριο, στο πλαίσιο της γιορτής[DR1]  γενεθλίων,  με τα διαφορετικά κοστούμια τους  στις συμβολικές  σκηνές φαγητού.
Ο ρόλος του  Χέλγκε,  του κ. Β. Σπυρόπουλου,  με εκφραστικές κορυφώσεις,  κρατήθηκε, πολύ σωστά, έναν τόνο πίσω από την έκρηξη των παιδιών του. Έκρηξη αποστροφής  ιδωμένη  στο ανατρεπτικό και μη αναμενόμενο σχήμα  δυναμικών  με μεγάλη ποικιλομορφία, από την πλευρά των ηθοποιών που υποδύθηκαν  τους αντίστοιχους ρόλους, στην φορτισμένη με οργή  ένταση του κ. Κ.  Χατζησσάβα (Μίκαελ), στην μπλοκαρισμένη συναισθηματική περιδίνηση του κ. Χ. Στυλιανού(Κρίστιαν), στην ατίθαση μελαγχολία της κ. Ι. Παγιατάκη (Ελένε).
Η μουσική ακολούθησε διακριτικά τα τεκταινόμενα αλλά και εισαγωγικά δημιούργησε πεδίο ήχων έντασης και φόβου, λίγο  πριν ακουστούν τα λόγια και το επαναλαμβανόμενο ομαδικό τραγούδι. Οι φωτισμοί  έδωσαν ψευδαισθητικές εντυπώσεις, ενισχύοντας το διφορούμενο και  ρεαλιστικό οπτικό πεδίο,  στην ένταση της έκφρασης.  Άφησαν  τον θεατή να δει και να φανταστεί τις  αιτίες της ανελέητης ακύρωσης.
«Οικογενειακή γιορτή»,  καταγραφή ψυχαναλυτικής διάστασης, στην εικόνα  της υπερβολής και του διφορούμενου: Διατυπωμένη σκηνοθετικά με πολλές σκέψεις και απαιτητική ενέργεια ερμηνειών. Καθαρότητα εκφραστικών  μέσων στην αποκάλυψη των μηχανισμών  των οικογενειακών  σχέσεων - δεσμών. Ρεαλισμός των σχέσεων ως κυριολεξία και μεταφορά στον πολυμορφικό καθρέφτη του θεάτρου .
     
«ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΓΙΟΡΤΗ» των Τόμας Βίντερμπεργκ, Μόγκενς Ρούκοφ, Μπο Χρ. Χάνσεν.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Μετάφραση: Αλίκη Δανέζη Κνούτσεν, Μανώλης Δούνιας
Ελεύθερη απόδοση στίχων: Μαγδαληνή Μπεκρή
Σκηνοθεσία: Γιάννης Παρασκευόπουλος
Σκηνικά-Κοστούμια: Σοφία Παπαδοπούλου
Μουσική: Μάνος Μυλωνάκης
Κίνηση: Αλέξης Τσιάμογλου
Φωτισμοί: Στράτος Κουτράκης
Α΄ Βοηθός σκηνοθέτη: Άρης Νινίκας
Β΄ Βοηθός σκηνοθέτη: Γιώργος Χιώτης
Βοηθός σκηνογράφου-ενδυματολόγου: Δανάη Πανά
Βοηθοί φωτιστή:  Ιφιγένεια Γιαννιού, Αθανασία Λάζου, Σταματία Σαπατόρη
Οργάνωση παραγωγής: Εύα Κουμανδράκη
 ΔΙΑΝΟΜΗ (με σειρά εμφάνισης):
Χρίστος Στυλιανού (Κρίστιαν), Στεφανία Ζώρα (Το μικρό κοριτσάκι), Κωνσταντίνος Χατζησάββας (Μίκαελ), Σταυρούλα Αραμπατζόγλου (Μέττε), Κωνσταντίνος Λιάρος (Λαρς), Ιωάννα Παγιατάκη (Ελένε), Γιολάντα Μπαλαούρα (Έλσι), Βασίλης Σπυρόπουλος (Χέλγκε), Μαγδαληνή Μπεκρή (Πία), Νίκος Καπέλιος (Χέλμουντ), Αλέξανδρος Τσακίρης (Παππούς), Νεφέλη Ανθοπούλου (Πάουλα), Γιάννης Παρασκευόπουλος (Κιμ), Βασίλης Παπαγεωργίου (Μπάτοκαϊ).
ΆΓΓΕΛΑ ΜΑΝΤΖΙΟΥ






read more " FESTEN ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΓΙΟΡΤΗ- ΚΘΒΕ - κριτική Άγγελα Μάντζιου "
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΟΤΕΡΑ »

ΘΕΑΤΡΟ ΑΜΑΛΙΑ - «ΔΑΦΝΕΣ ΚΑΙ ΠΙΚΡΟΔΑΦΝΕΣ» των Δημήτρη Κεχαΐδη-Ελένης Χαβιαρά από τη Θεατρική Ομάδα ENIGMA

«ΔΑΦΝΕΣ ΚΑΙ ΠΙΚΡΟΔΑΦΝΕΣ»
των Δημήτρη Κεχαΐδη-Ελένης Χαβιαρά
από τη Θεατρική Ομάδα ENIGMA


Τη διαχρονική πολιτική κωμωδία των Δημήτρη Κεχαΐδη-Ελένης Χαβιαρά «ΔΑΦΝΕΣ ΚΑΙ ΠΙΚΡΟΔΑΦΝΕΣ» σε σκηνοθεσία Κυριάκου Δανιηλίδη θα παρουσιάσει η Θεατρική Ομάδα Enigma από το Σάββατο 18 Φεβρουαρίου 2017 στο Θέατρο Αμαλία.
Πρόκειται για ένα από τα σημαντικότερα έργα της νεοελληνικής δραματουργίας, το οποίο ανέβηκε για πρώτη φορά πριν από 36 χρόνια στο Θέατρο Τέχνης.
Η υπόθεση εκτυλίσσεται στην Τρίπολη, κατά τη διάρκεια προεκλογικής περιόδου. Ο Κώστας, ο Βασίλης, ο Τάσος και ο Αλέκος, ως τοπικοί υποστηρικτές υποψηφίων βουλευτών, συγκεντρώνονται μια χειμωνιάτικη νύχτα  και συζητούν για τις επερχόμενες εκλογές. Πιστεύοντας ότι είναι μεγάλα πολιτικά μυαλά και ισχυροί κομματάρχες, ονειρεύονται τη στιγμή που όλα και όλοι θα υποταχθούν στην εξουσία τους. Ο καθένας τους κρατά κρυμμένα μυστικά, που θ’ αποκαλύψει την κατάλληλη στιγμή, για να πλήξει τη σιγουριά των άλλων.




Σκηνοθεσία: Κυριάκος Δανιηλίδης
Σκηνικά-Κοστούμια: Εύη Μποκοβού
Φωτισμοί: Γιώργος Ζίγκας


Παίζουν οι ηθοποιοί: Στέλιος Αμανατίδης, Κώστας Γακίδης, Βαγγέλης Δαλλές, Κυριάκος Δανιηλίδης.


Έναρξη: Σάββατο 18 Φεβρουαρίου 2017, 18:00
Παραστάσεις: Σάββατο 18:00, Κυριακή 21:00

Πληροφορίες-κρατήσεις θέσεων: 697 308 7856, 2310888894

Θέατρο Αμαλία

(Αμαλίας 71, τηλ. 2310888894)

read more " ΘΕΑΤΡΟ ΑΜΑΛΙΑ - «ΔΑΦΝΕΣ ΚΑΙ ΠΙΚΡΟΔΑΦΝΕΣ» των Δημήτρη Κεχαΐδη-Ελένης Χαβιαρά από τη Θεατρική Ομάδα ENIGMA "
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΟΤΕΡΑ »

Η Κ.Ο.Θ. στο Μόναχο Συναυλία μνήμης για το Ολοκαύτωμα των Εβραίων της Θεσσαλονίκης (1943-45)


 




Η Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης τιμά τη μνήμη των Θεσσαλονικέων Εβραίων που έχασαν τη ζωή τους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, με μία ιστορική συναυλία στο Μόναχο, που πραγματοποιείται με την υποστήριξη του Γενικού Προξενείου της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας στη Θεσσαλονίκη, με πόρους του Ελληνογερμανικού Ταμείου για το Μέλλον, τελεί υπό την αιγίδα του Υπουργείου Εξωτερικών της Ελληνικής Δημοκρατίας και γίνεται σε συνεργασία με την Ισραηλιτική Κοινότητα Θεσσαλονίκης.
Τον Μάρτιο του 1943 ξεκίνησε από τη Θεσσαλονίκη το πρώτο από τα συνολικά 19 τρένα, που μετέφεραν 46.091 Εβραίους Θεσσαλονικείς στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Μισή χιλιετία σεφαρδίτικης κληρονομιάς μίας ακμάζουσας κοινότητας της πόλης, κυριολεκτικά αφανίστηκε μέσα σε λίγα χρόνια. Η Κ.Ο.Θ. τιμά τη μνήμη όσων δεν επέστρεψαν ποτέ με ένα ιδιαιτέρως ενδιαφέρον πρόγραμμα κορυφαίων Ελλήνων και Εβραίων δημιουργών. Η μουσική άλλωστε υπήρξε η παρηγορητική σύντροφος των μόλις 1.950 επιζώντων που γύρισαν από την κόλαση, τραγουδώντας στη διαδρομή «Περίμενέ με Θεσσαλονίκη».

Παρασκευή 10 Μαρτίου 2017, ώρα 20:00
Herkulessaal, Μόναχο


Διεύθυνση ορχήστρας: Γεώργιος Βράνος
Σοπράνο: Μαρία Κωστράκη
Βιόλα: Χαρά Σειρά
Ακορντεόν: Κωνσταντίνος Ράπτης
Συμμετέχει η Μικτή Χορωδία Θεσσαλονίκης (διδασκαλία: Μαίρη Κωνσταντινίδου)


Πρόγραμμα:
Gustav Mahler: Συμφωνία Νο.5, Adagietto
Betty Olivero: ‘Neharo’t, Neharo’t’, κοντσέρτο για βιόλα, ακορντεόν και ορχήστρα
Δημήτρης Μητρόπουλος: Ταφή
Γιάννης Κωνσταντινίδης: Δωδεκανησιακή σουίτα αρ.1
Μίκης Θεοδωράκης: Συμφωνία αρ.3, μέρος γ’


Τιμές εισιτηρίων:
Πλατεία                                  30 €
Εξώστης                                                20 €


Προπώληση εισιτηρίων:
Muenchen Ticket
Τηλ. 0049 89 54818181


  • Με την υποστήριξη του Γενικού Προξενείου της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας στη Θεσσαλονίκη
  • Υπό την αιγίδα του Υπουργείου Εξωτερικών της Ελληνικής Δημοκρατίας
  • Σε συνεργασία με την Ισραηλιτική Κοινότητα Θεσσαλονίκης
 
 
Λίγα λόγια για το πρόγραμμα:
Ο Γκούσταβ Μάλερ υπήρξε γόνος γερμανόφωνης οικογένειας Εβραίων Ασκενάζι και ήταν το δεύτερο από τα συνολικά 12 παιδιά τους. Γεννήθηκε στην Βοημία και σε μικρή ηλικία μετακόμισε οικογενειακώς στην Μοραβία. Το μεγάλο του παράπονο ήταν πως έζησε μια ζωή ως ‘τρις άπατρις’, σύμφωνα με τη δική του έκφραση: ήταν ένας Βοημός στην Αυστρία, ένας Αυστριακός στην Γερμανία και ένας Εβραίος σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο. Η Πέμπτη Συμφωνία είναι το πρώτο μεγάλο έργο της ύστερης περιόδου του και είναι πλούσια σε έντονα και αντιφατικά μεταξύ τους συναισθήματα.  Το πασίγνωστο 4ο μέρος της συμφωνίας αποτελεί ένα ερωτικό τραγούδι, αφιερωμένο στη σύζυγό του Άλμα. Ο μελωδικός διάλογος των εγχόρδων με την άρπα καθηλώνει, ενώ ο Μάλερ αφήνει σε κάποια σημεία να αιωρείται και το ερώτημα για το αν πρόκειται τελικά για τραγούδι της αγάπης ή του θανάτου, ιδίως με τις νύξεις στον Βάγκνερ και τα αναπάντητα ερωτήματα που αφήνει στο τέλος.

Το Neharo’t Neharo’t είναι ένα υπέροχο έργο της σύγχρονης Ισραηλινής δημιουργού Μπέτυ Ολιβέρο, το οποίο αποτελεί ουσιαστικά ένα αφιέρωμα σε όλες τις γυναίκες και τα παιδιά που ζουν σε πολεμικές ζώνες. Όταν η συνθέτης έγραφε το έργο τον Ιούλιο του 2006, το Ισραήλ βρισκόταν  στη μέση ενός βίαιου πολέμου με την Χεζμπολάχ. Βαθιά συγκινημένη από τις τρομακτικές εικόνες των θυμάτων και των δύο πλευρών διάλεξε θρήνους των μητέρων, χηρών και αδελφών που είχαν χάσει αγαπημένα πρόσωπα, ως σημείο αναφοράς για τη σύνθεσή της. Ο τίτλος Neharo’t Neharo’t σημαίνει στα Εβραϊκά ‘ποτάμια ποτάμια’ και παραπέμπει στα ποτάμια δακρύων που έχουν χυθεί από γυναίκες στη θλίψη τους. Ο τίτλος όμως δίνει και μία αχτίδα ελπίδας, αφού η ρίζα της εβραϊκής λέξης ‘nahar’ (ποτάμι) μοιάζει με τη λέξη ‘nehara’ που σημαίνει ‘ακτίνα φωτός’.

Το συμφωνικό ποίημα Ταφή του Δημήτρη Μητρόπουλου γράφτηκε τον Απρίλιο του 1915 και αποτελεί μία εκδήλωση της βαθιάς πίστης του συνθέτη. Το έργο αρχικά προορίζονταν να αποτελέσει το Β’ μέρος της Συμφωνίας του Χριστού, η οποία όμως δεν ολοκληρώθηκε τελικά. Ο Μητρόπουλος παραθέτει στο εξώφυλλο της παρτιτούρας ένα απόσπασμα από το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο (κζ’59) και ένα μέρος ενός ποιήματος του Victor Hugo. Η Ταφή σύμφωνα με το συνθέτη «δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια προσευχή, ένας θρήνος που βγαίνει από τα βάθη της ψυχής μου για εκείνον που υπέφερε για μας, για εκείνον που όλοι πρέπει ν’ αγαπούν και να λατρεύουν!».
Ο Γιάννης Κωνσταντινίδης γεννήθηκε στη Σμύρνη και σπούδασε πιάνο και θεωρητικά στην Ανώτατη Σχολή του Βερολίνου. Η πλούσια εργογραφία του έχει ένα χαρακτήρα γνήσια ελληνικό, εμποτισμένο από το δημοτικό τραγούδι, ενώ χαρακτηριστικό είναι πως έγραφε και ως Κώστας Γιαννίδης τη λεγόμενη ‘ελαφρά μουσική’. Έχει γράψει πλήθος έργων με αναφορές στους ρυθμούς και τις μελωδίες των Δωδεκανήσων, εκ των οποίων δύο δωδεκανησιακές σουίτες για ορχήστρα. Η πρώτη Δωδεκανησιακή Σουίτα γράφτηκε το 1948 και είναι αφιερωμένη στον Ελβετό μουσικολόγο Samuel Baud-Bovy, αφού τα θέματά της είναι παρμένα από τους δυο τόμους της συλλογής του «Τραγούδια των Δωδεκανήσων», μία εκπληκτική μελέτη των χορών και των τραγουδιών των συγκεκριμένων ακριτικών νησιών.

Η 3η Συμφωνία του Μίκη Θεοδωράκη αποτελεί ένα υπέροχο μωσαϊκό μελωδιών και θεματικά βασίζεται στο ποίημα του Σολωμού ‘Τρελή Μάνα’, με αναφορές και στην ‘Πόλη’ του Καβάφη. Ο συνθέτης την έγραφε από το 1942 μέχρι την πρώτη εκδοχή της δεκαετίας του 80’, ενώ συνέχισε να προσθέτει υλικό μέχρι και τη δεύτερη εκδοχή της δεκαετίας του 90’. Στο Γ’ μέρος, που λειτουργεί σαν ιντερλούδιο, ο Θεοδωράκης επεξεργάζεται βυζαντινούς ύμνους της Μεγάλης Παρασκευής, ενώ χαρακτηριστικό του έργου είναι η υπόμνηση των ήχων της καμπάνας της Αγίας Σοφίας. Πρόκειται αναμφισβήτητα για ένα από τα κορυφαία και πλέον γνωστά ελληνικά συμφωνικά έργα, με το οποίο ο δημιουργός θέλησε να παραδώσει σε ολόκληρο τον κόσμο ‘ένα μουσικό μνημείο που να εκφράζει το βαθύτερο χαρακτήρα της σύγχρονης ελληνικότητας’. 
read more " Η Κ.Ο.Θ. στο Μόναχο Συναυλία μνήμης για το Ολοκαύτωμα των Εβραίων της Θεσσαλονίκης (1943-45) "
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΟΤΕΡΑ »