Κυριακή, 23 Απριλίου 2017

Ο θεός της σφαγής - Θέατρο Αριστοτέλειον - Κριτική Άγγελα Μάντζιου

Ο θεός της σφαγής
- Αριστοτέλειον

Την πρεμιέρα της βραβευμένης παράστασης «Ο θεός της σφαγής», παρακολουθήσαμε στο θέατρο Αριστοτέλειον.


Το έργο εξελίσσεται ως διένεξη οριακών ταχυτήτων στο πλαίσιο μιας συνάντησης γονέων, ύστερα από τον βίαιο καυγά των  παιδιών τους,  για την διευθέτηση του  ζητήματος αποκατάστασης – επανόρθωσης της σωματικής βλάβης και της ηθικής υποχρέωσης.
Στη συνθήκη μιας επίσκεψης στήθηκε η εικόνα της παράστασης. Μιας επίσκεψης η οποία ανοίγεται σε κύκλους επιθετικής δράσης και  βίας κωμικοτραγικού χαρακτήρα,  κάθε φορά λίγο πριν την αναχώρηση-αποχώρηση  των επισκεπτών.  Αυτό το τέχνασμα των αναχωρήσεων, έδωσε στην παράσταση κύματα  κίνησης προς διάφορες κατευθύνσεις. Η  αστική ευγένεια διαρρηγνύεται συνεχώς και ανατρέπεται αποκαλύπτοντας την  επίφασή της  στο ξεγύμνωμα  των άγριων ενστίκτων πίσω από το πέπλο της  τυπικότητας, της λογικής και του καθωσπρεπισμού. Τα τέσσερα πρόσωπα του έργου συνασπίζονται σε πολλαπλά εξελικτικά σχήματα αντίδρασης. Εκκινώντας από την αρχική θέση των δύο ζευγαριών στο  σχήμα θύμα – θύτης, οδηγούνται σε μια πολυμορφική, ατομικά και  ομαδικά, αμφίδρομη και ανεξέλεγκτη αντίδραση, (οι άνδρες εναντίον των γυναικών, οι γυναίκες εναντίον των ανδρών, οι γυναίκες εναντίον των συζύγων τους, όλοι εναντίον όλων κλπ.),   ως την τελική σκηνή του ανέμελου καταλαγιάσματος, ύστερα από την επίπονη επιχειρηματολογία τόσων άγονων συζητήσεων.

Στην παράσταση που παρακολουθήσαμε το λεκτικό παιχνίδι ανάμεσα στα ζεύγη – πρόσωπα εξελίχθηκε δυναμικά και ποικιλόμορφα. Οι ηθοποιοί της παράστασης έδωσαν στην αντιπαράθεσή τους κωμικότητα, ζωηρή ένταση και δραματικότητα με μια ανάλαφρη αίσθηση. Οι ερμηνείες τους, δομημένες στην καταιγιστική ροή των καταστάστεων δια μέσου των διαλόγων του κειμένου, αποκάλυψαν το εύρος των υποκριτικών- εκφραστικών  δυνατοτήτων τους.  Με  εύγλωττα βλέμματα  και σιωπές,  γκριμάτσες, νεύματα και χειρονομίες, αγορεύσεις και ύβρεις, έπλασαν με πλαστικότητα σωματική και λεκτική, τους τέσσερις  χαρακτήρες στις αντιφατικές τους  συγκλίνουσες  ιδιαιτερότητες. Κινήθηκαν  με πάθος στην υποκριτική συνθήκη κυριολεκτικά και μεταφορικά και αυτοσχεδίασαν έξυπνα και έμπειρα συμπληρώνοντας- ενσωματώνοντας και την αντίδραση των θεατών στα τεκταινόμενα επάνω στη σκηνή.  Η εκρηκτική κατάσταση, η αλλαγή οπτικής, η έκρυθμη αντίδραση, αποδόθηκε ως πολυεπίπεδη διαμάχη πολλών μεταστροφών με συνεχείς ανατροπές κωμικοτραγικής διάστασης.
Στον εσωτερικό  χώρο ενός σαλονιού με τοίχους ακατέργαστες πέτρες, με ντεκόρ βιβλία και άλλα αντικείμενα, με κοστούμια της σύγχρονης εποχής, αυτοί οι μοντέρνοι άνθρωποι των σπηλαίων, κυνήγησαν, κυνηγήθηκαν και τραυμάτισαν το θήραμά τους, παίζοντας, χωρίς κανόνες αυτοσεβασμού,  το εξουθενωτικό παιχνίδι τους στο όνομα του θεού της σφαγής.
Το έργο θίγοντας σύγχρονα θέματα, όπως οι οικογενειακές και κοινωνικές  σχέσεις, η βία, η επιθετικότητα, το δίκαιο, η διαπαιδαγώγηση των γενεών, οι στερεότυπες συμπεριφορές και οι παγιωμένες εικόνες τους, η ελευθερία του ατόμου, οι θεωρίες και οι πράξεις της ζωής, ο αγώνας αναμέτρησης των δύο φύλων, οι αξίες και οι αντιλήψεις, το χρήμα, η επικοινωνία, η πρόοδος και η εξέλιξη  του ανθρωπίνου πνεύματος,  αφουγκράστηκε,  στην ειρωνεία του, την αγριότητα του πολιτισμένου ανθρώπου. Ασκώντας  κριτική εξακτινώθηκε στη δίνη των κοινωνικών  ρόλων στη σημειολογία της μεταφοράς στο θέατρο.

«Ο ΘΕΟΣ ΤΗΣ ΣΦΑΓΗΣ» της Γασμίνα Ρεζά
Μετάφραση: Γιώργος Βούρος
Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης
Σκηνικά - Κοστούμια: Αθανασία Σμαραγδή
Φωτισμοί: Αλέκος Γιάνναρος
Μουσική: Μίνως Μάτσας
Βοηθός σκηνοθέτη: Μανώλης Δούνιας
Παραγωγή: Θεατρικές επιχειρήσεις Κάρολος Παυλάκης
ΠΑΙΖΟΥΝ:
Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, Στεφανία Γουλιώτη, Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, Λουκία Μιχαλοπούλου

Άγγελα Μάντζιου



Δεν υπάρχουν σχόλια :