Τετάρτη, 8 Μαρτίου 2017

19ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης 3-12 Μαρτίου 2017 DOCS IN PROGRESS - ΚΟΥΒΕΝΤΙΑΖΟΝΤΑΣ

19ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης
3-12 Μαρτίου 2017

DOCS IN PROGRESS


Για έκτη συνεχή χρονιά, η Αγορά Ντοκιμαντέρ του 19ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης παρουσιάζει τα Docs in Progress, με 12 ταινίες από την Κεντρική Ευρώπη, τα Βαλκάνια και τη Μεσόγειο, οι οποίες παρουσιάζονται στους παραγωγούς, εκπροσώπους πωλήσεων (sales agents), διανομείς και εκπροσώπους φεστιβάλ που είναι παρόντες στη φετινή διοργάνωση.

Η παρουσίαση των φετινών Docs in Progress έγινε το πρωί της Τετάρτης 8 Μαρτίου 2017, στην αίθουσα Παύλος Ζάννας, παρουσία της γενικής διευθύντριας του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, Ελίζ Ζαλαντό και του διευθυντή του Φεστιβάλ, Ορέστη Ανδρεαδάκη.

Από την πλευρά της, η Ελίζ Ζαλαντό καλωσόρισε τους συμμετέχοντες και τόνισε χαρακτηριστικά: «Θα δούμε πολλά ωραία φιλμ φέτος και με ιδιαίτερη χαρά περιμένω να διαλέξουμε τα καλύτερα». Ως ένα ‘κρυφό’ φεστιβάλ χαρακτήρισε τα Docs in Progress ο Ορέστης Ανδρεαδάκης και επισήμανε ότι «πρόκειται για ένα από τα καλύτερα προγράμματά μας, το οποίο αφορά το αύριο του σινεμά. Καλώς ήρθατε λοιπόν στο αύριο!».

Φέτος, για τρίτη χρονιά στα Docs in Progress η ελληνική εταιρία post-production 2|35 Inc προσφέρει βραβείο σε υπηρεσίες post-production αξίας 15.000 ευρώ, ενώ για πρώτη φορά απονέμεται το βραβείο MuSou σε υπηρεσίες ήχου και μουσικής, αξίας έως και 6.500 ευρώ.

Η διεθνής επιτροπή των Docs in Progress αποτελείται από τους:
Γιούρι Αβέρωφ, παραγωγός, Anemon Productions, Ελλάδα
Monika Mikusova, αγοραστής προγράμματος, RTV Σλοβακία, Σλοβακία
Francis Kandel, αγοραστής προγράμματος, Canal +, Γαλλία

Σημειώνεται ότι η Αγορά Ντοκιμαντέρ / Doc Market του 19ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης πραγματοποιείται από 5 έως 11 Μαρτίου 2017, καθημερινά 10:00-20:00, στο ξενoδοχείο Electra Palace (αίθουσα Bυζάντιον). 

Οι ταινίες που συμμετέχουν στο τμήμα Docs in Progress είναι οι:

  1. 2917, Σκηνοθεσία: Στρατής Χατζηελενούδας, Εταιρεία Παραγωγής: Real Eyes Productions, Παραγωγή: Ιωάννα Πετειναράκη, Γιάννης Σωτηρόπουλος, Ελλάδα

  1. Castle, Σκηνοθεσία: Hamed Zolfaghari, Εταιρεία Παραγωγής: Crazy Woodpecker Film Studio, Παραγωγή: Hamed Zolfaghari, Nina Amin Zadeh, Ιράν

  1. The Champion, Σκηνοθεσία: Giordano Bianchi, Martina Marafatto, Εταιρεία Παραγωγής: Border Studio S.C., Παραγωγή: Paola Sponda, Συμπαραγωγή: Tanja Gruden, Avi Film, Ιταλία-Σλοβενία

  1. Μέρες και Νύχτες της Δήμητρας Κ., Σκηνοθεσία: Εύα Στεφανή, Εταιρεία Παραγωγής: Neda Film, Παραγωγή: Αμάντα Λιβανού, Συμπαραγωγή: ΕΡΤ, Ελλάδα

  1. Ευρώπη, το όνειρο, Σκηνοθεσία: Αννέτα Παπαθανασίου, Άγγελος Κοβότσος, Εταιρεία Παραγωγής: Topcut Modiano, Παραγωγή: Mikes Sam Modiano, Συμπαραγωγή: Arash RiahiGolden Girls, Ελλάδα

  1. Fixing Morgan, Σκηνοθεσία: Cecilia Bandeira, Εταιρεία Παραγωγής: Vila do Cinema, Παραγωγή: Marianna Vas, Ουγγαρία-Πορτογαλία-Βέλγιο

  1. The Forbidden Aunt, Σκηνοθεσία: Bojana Novakovic, Εταιρεία Παραγωγής: SENSE Production, Παραγωγή: Milan Stojanovic, Σερβία

  1. Kiruna 2.0, Σκηνοθεσία: Greta Stocklassa, Εταιρεία Παραγωγής: Analog Vision s.r.o., Παραγωγή: Veronika Kührová, Michal Kráčmer, Συμπαραγωγή: Ondřej Šejnoha, Τσεχία

  1. Ματαρόα. Το ταξίδι συνεχίζεται..., Σκηνοθεσία: Ανδρέας Σιαδήμας, Εταιρεία Παραγωγής: Dangerous Productions, Παραγωγή: Ανδρέας Σιαδήμας, Συμπαραγωγή: ΕΡΤ, Ελλάδα

  1. Sounds of Kibera, Σκηνοθεσία: Luis Lanchares, Εταιρεία Παραγωγής: Ringo Media, Παραγωγή: Mireia Graell Vivancos, Ισπανία

  1. Working in Progress, Σκηνοθεσία: Michael Galinsky, Suki Hawley, Εταιρεία Παραγωγής: Rumur, Παραγωγή: Michael Galinsky, Συμπαραγωγή: Έφη Παπαζαχαρίου - Argonauts Productions, ΗΠΑ-Ελλάδα

  1. (Εκτός Συναγωνισμού)

Ευτυχισμένοι Πρίγκιπες, Σκηνοθεσία: Πάνος Δεληγιάννης, Εταιρία Παραγωγής: Oxymoron Films, Παραγωγή: Αργύρης Παπαδημητρόπουλος, Συμπαραγωγή: Ernst Fassbender (Fassb Films), Greek Film Center, ERT S.A, Foss Productions, Ελλάδα

19ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης
3-12 Μαρτίου 2017

ΚΟΥΒΕΝΤΙΑΖΟΝΤΑΣ
ΤΡΙΤΗ 7/3

Η ενότητα «Κουβεντιάζοντας» του 19ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης συνεχίστηκε τη Τρίτη 7 Μαρτίου 2017, στο καφέ «Δωμάτιο με θέα» του Ολύμπιον. Στη συζήτηση, την οποία συντόνισε ο επικεφαλής προγράμματος του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης Γιώργος Κρασσακόπουλος, συμμετείχαν οι σκηνοθέτες Στέλλα Νικολέττα Δρoσσά (Wie Bojen im Meer), Μοριγιά Μπεναβότ (Ξένος ντόπιος), Τσετσίλια Μπότσα Βολφ (Βεργκότ), Ναντά Μεζνί Χαφαϊέντ (Πέρα απ’ τον ίσκιο), Νίκος Ντουρλιός (Όλυμπος: τέσσερα μονοπάτια για να φτάσεις τους θεούς) και Λουκάς Αγέλαστος και Σπυριδούλα Γκούσκου (Εγώ, ο άλλος άνθρωπος).

Η συζήτηση ξεκίνησε με την παρουσίαση των ταινιών των δημιουργών και το πόσο διήρκεσαν τα γυρίσματά τους.

Η Στέλλα Νικολέττα Δροσσά, η οποία στο Wie Bojen im Meer παρακολουθεί τη ζωή πέντε νεαρών γυναικών την περίοδο της οικονομικής κρίσης, έκανε τα γυρίσματα μέσα σε επτά χρόνια. Από την πλευρά του, ο Νίκος Ντουρλιός στο Όλυμπος: τέσσερα μονοπάτια για να φτάσεις τους θεούς εστιάζει στο εθνικό πάρκο του μαγευτικού Ολύμπου. Ο ίδιος, όπως είπε, φωτογράφιζε το βουνό από το 1993 και το 2010 αποφάσισε να γυρίσει και ταινία γι’ αυτό.

Οι Λουκάς Αγέλαστος και η Σπυριδούλα Γκούσκου στο Εγώ, ο άλλος άνθρωπος καταγράφουν την πορεία του εμπνευστή της κοινωνικής κουζίνας «Ο άλλος άνθρωπος», ενός άνδρα που στα 47 του χρόνια παλεύει με την ανεργία και την απραξία. Σύμφωνα με τον κ. Αγέλαστο, η ταινία έχει δύο επίπεδα: αναφέρεται στο πώς από το τίποτα πετυχαίνουμε τα πάντα, ενώ παράλληλα αναπτύσσει το χαρακτήρα του πρωταγωνιστή. Τρία χρόνια έρευνας και ένας χρόνος γυρισμάτων χρειάστηκε για το ντοκιμαντέρ Βεργκότ, όπως υπογράμμισε η σκηνοθέτιδά του, Τσετσίλια Μπότσα Βολφ, η οποία κινηματογράφησε μια οικογένεια αγροτών από μια κοιλάδα των Άλπεων, ο νεαρότερος γιος της οποίας συνειδητοποιεί πως είναι ομοφυλόφιλος, αλλά οι γύρω του, ειδικά ο πατέρας του, δεν μπορούν να το αποδεχτούν.

Η Ναντά Μεζνί Χαφαϊέντ χρειάστηκε ένα χρόνο για να ολοκληρώσει την ταινία της Πέρα απ’ τον ίσκιο, που καταγράφει την καθημερινή ζωή της Αμίνα Σμπούι, πρώην μέλους των Femen και τους φίλους της από την ΛΟΑΤ κοινότητα, οι οποίοι μένουν στο σπίτι της, ανεπιθύμητοι από τις οικογένειές τους και την κοινωνία. Από την πλευρά της, η Μοριγιά Μπεναβότ στο Ξένος ντόπιος ζωντανεύει τρεις προσωπικές ιστορίες για το αίσθημα του να νιώθεις ξένος και ντόπιος την ίδια στιγμή, μέσα από stop-motion animation, καθώς όπως σημείωσε η ίδια ήθελε να εκφραστεί με έναν διαφορετικό τρόπο πέρα από τις λέξεις.

Πόσο εύκολο ήταν να προσεγγίσουν τον άνθρωπο που ήθελαν να κινηματογραφήσουν;
Στην ταινία του Νίκου Ντουρλιού ένας 82χρονος, ο Κώστας Ζολότας, ενώνει τους υπόλοιπους δώδεκα χαρακτήρες καθώς ζει στο βουνό εδώ και πενήντα χρόνια. Ο σκηνοθέτης αρχικά φοβόταν να τον προσεγγίσει, αλλά όπως είπε αποδείχθηκε ένας άνθρωπος με ενέργεια παιδιού που ήθελε πολύ να συμμετάσχει στο ντοκιμαντέρ. Για την Στέλλα Νικολέττα Δροσσά, οι ηρωίδες της ήταν γνωστά πρόσωπα, η αδερφή της και οι φίλες της, γι’ αυτό και ήταν εύκολο να τις προσεγγίσει. Όσο όμως ο καιρός περνούσε, δεν ήθελαν να της μιλούν γιατί οι ζωές τους γινόταν χειρότερες λόγω της κρίσης και η σκηνοθέτιδα δυσκολεύτηκε γιατί δεν ήξερε πώς να τους φερθεί. Για τους Λουκά Αγέλαστο και Σπυριδούλα Γκούσκου η προσέγγιση του ήρωα τους ήταν εύκολη, καθώς είχε ήδη προβληθεί στα ΜΜΕ. Όχι όμως και για την Τσετσίλια Μπότσα Βολφ, της οποίας ο κεντρικός της χαρακτήρας ήταν ντροπαλός και η ίδια προσπάθησε πολύ για να καταφέρει να της ανοίξει την καρδιά του. Το ίδιο συνέβη και στην Ναντά Μεζνί Χαφαϊέντ, για την οποία δεν ήταν εύκολο να πείσει την ακτιβίστρια ηρωίδα της να μιλήσει, αφού αρχικά εκείνη δεν ήθελε να δείχνει ούτε το πρόσωπό της, ωστόσο έπειτα την εμπιστεύτηκε. Η Μοριγιά Μπεναβότ εμπνεύστηκε την ταινία της από τον γείτονα της, που δεν ήθελε να μοιραστεί τις εμπειρίες του μαζί της κι έπειτα από πολλές συζητήσεις κατάφερε να προσεγγίσει τους ήρωες της.

Πότε πήραν την απόφαση να ολοκληρώσουν τα γυρίσματα των ταινιών τους;
«Καθόμαστε το καλοκαίρι κάτω από τον ήλιο και αποφασίσαμε πως τα γυρίσματα πρέπει να τελειώσουν. Το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης ήταν η τελική προθεσμία μας», επισήμανε χαρακτηριστικά ο Λουκάς Αγέλαστος. Για την Στέλλα Νικολέτα Δροσσά τα γυρίσματα ολοκληρώθηκαν όταν οι ηρωίδες της ξεπέρασαν τις δυσκολίες τους, προσθέτοντας ότι με το δημοψήφισμα του Ιουλίου 2015 ήρθε και το τέλος της ιστορίας του φιλμ. Ο Νίκος Ντουρλιός έφτασε στην κορυφή του Ολύμπου και έπρεπε επιτέλους να ολοκληρώσει τα γυρίσματα, καθώς όπως τόνισε χιουμοριστικά και τα λεφτά του είχαν τελειώσει αλλά και η γυναίκα του θα τον χώριζε. Η πτυχιακή της εργασία είναι το ντοκιμαντέρ που παρουσιάζει στο 19ο ΦΝΘ η Τσετσίλια Μπότσα Βολφ, η οποία είχε καθορισμένη προθεσμία, όπως και η Μοριγιά Μπεναβότ, που σημείωσε ότι το animation πρέπει να έχει πάντα προγραμματισμό. Για την Ναντά Μεζνί Χαφαϊέντ το τέλος των γυρισμάτων ήρθε απότομα όσο και επιτακτικά, καθώς μια από τους χαρακτήρες αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει.

Πώς οργάνωσαν το μοντάζ της ταινίας τους;
Η Στέλλα Νικολέττα Δροσσά μαζί με τους συνεργάτες της κατέγραψαν αρχικά τις καλύτερες στιγμές του υλικού, έγραψαν το σενάριο και δημιούργησαν επίσης ένα χρονολόγιο με τις ζωές των πρωταγωνιστριών. Ο Νίκος Ντουρλιός είχε ατελείωτο υλικό που έπρεπε να οργανωθεί, οπότε με την βοήθεια ενός μοντέρ κόπηκε ότι έπρεπε και τότε η ιστορία άρχισε να βγάζει νόημα. Για την σημαντική βοήθεια του μοντέρ μίλησε και η  Σπυριδούλα Γκούσκου, τονίζοντας ότι «με το υλικό που είχαμε μπορούσαμε να κάνουμε πολλές ταινίες. Τα πάντα ήταν καινούρια με το μοντάζ. Ήταν σαν να δημιουργήθηκε ένα νέο φιλμ». Παρομοίως, η Τσετσίλια Μπότσα Βολφ σημείωσε ότι στην ουσία δεν ήθελε να κόψει τίποτα, υπογραμμίζοντας ότι κάποιος σκηνοθέτης που δεν συνδέεται συναισθηματικά με το διαθέσιμο υλικό του μπορεί πιο εύκολα να κόψει ό,τι δεν χρειάζεται. Η Ναντά Μεζνί Χαφαϊέντ είχε την συγκατάθεση των πρωταγωνιστριών της για το τι θα μπει στην ταινία, ενώ η  Μοριγιά Μπεναβότ, παρότι έκανε το μοντάζ μόνη της, επισήμανε ότι «το να το εμπιστευτείς κάποιον άλλον σου δίνει ισορροπία και μια άλλη προοπτική».

Πόσο εύκολη είναι η διαδικασία της διανομής των ταινιών τους;
Για τους περισσότερους σκηνοθέτες είναι η πρώτη τους ταινία, οπότε όπως υπογράμμισαν, ήταν μια πρωτόγνωρη εμπειρία. Η Στέλλα Νικολέττα Δροσσά σημείωσε ότι της είπαν πως η ταινία της πρέπει να γίνει μικρότερη για να βρει διανομή ή να προβληθεί στην τηλεόραση. Ο Νίκος Ντουρλιός επισήμανε την σημασία των φεστιβάλ για την προώθηση της ταινίας του, παρατηρώντας χαρακτηριστικά ότι «τώρα το ντοκιμαντέρ μου είναι ένα μικρό παιδί που έχει αγάπη και προστασία. Όταν θα μεγαλώσει θα βγει στην αγορά και όταν θα γεράσει θα γίνει DVD». Ο θάνατος της ταινίας, σύμφωνα με τον ίδιο, έρχεται όταν μπορείς να την βρεις στο διαδίκτυο. Άποψη με την οποία διαφώνησε η Μοριγιά Μπεναβότ που θεωρεί το διαδίκτυο ως σημαντικό μέσο για να έρθει η ταινία της σε επαφή με το ευρύτερο κοινό. Όπως είπε η ίδια, «κανείς δεν σου μαθαίνει πώς να πουλήσεις την ταινία σου», προσθέτοντας ότι στο Ισραήλ, από όπου κατάγεται, δεν υπάρχουν πολλές χρηματοδοτήσεις. Από την πλευρά του, ο Λουκάς Αγέλαστος επισήμανε τη μεγάλη σημασία των φεστιβάλ στην προβολή των ντοκιμαντέρ.

 19ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης
3-12 Μαρτίου 2017

ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΗΣ ΜΕΡΑΣ

Τα ντοκιμαντέρ τους προβάλλονται σήμερα στο 19ο ΦΝΘ. Λίγο πριν τις προβολές, Έλληνες και ξένοι σκηνοθέτες, τα πρόσωπα της μέρας, μας μιλούν για τις ταινίες τους:

 «Santoalla» Άντρου Μπέκερ, Ντάνιελ Μέρερ

Το σκηνικό, το καστ των χαρακτήρων και το μυστήριο, όλα έμοιαζαν πολύ παράξενα για να είναι αληθινά. Αρχικά δουλέψαμε πάνω σε ένα μυθοπλαστικό σενάριο, προτού αποφασίσουμε να το γυρίσουμε ως ντοκιμαντέρ. Έπειτα από αυτό, ο επίλογος αυτής της ταινίας προέκυψε πιο τραγικός από ο,τιδήποτε μπορούσαμε να είχαμε γράψει σαν σενάριο.

«Transitioning: Transgender Children» Ροσέρ Ολιβέρ ι Ολιβέλα, Λουίς Μονσεράτ ι Σατόρε

Είμαι σίγουρος ότι ο θεατής θα συγκλονιστεί με το θάρρος, την ευθύτητα και την ωριμότητα αυτών των διεμφυλικών αγοριών και κοριτσιών που μιλούν στο φακό για την ταυτότητά τους. Ελπίζω η μαρτυρία τους να μας κάνει πιο ενήμερους για την ανθρώπινη διαφορετικότητα και να σπάσει τις προκαταλήψεις που πολλοί ακόμα συντηρούν στην κοινωνία μας εναντίον των διεμφυλικών ανθρώπων. 

«All Governments Lie: Truth, Deception And The Spirit Of I. F. Stone» Φρέντ Πίμποντι

Υπάρχει μια έκφραση που λέει ότι η καλή δημοσιογραφία οφείλει να παρηγορεί τους πλήττοντες και να πλήττει τους προνομιούχους. Αυτό με έκανε να θυμηθώ τον I.F Stone... Ήθελα να πω την ιστορία αυτών των παθιασμένων ανεξάρτητων δημοσιογράφων, παλιών και νέων, να φέρω το κοινό μέσα στον κόσμο τους και να πω την ιστορία αυτών των ριζοσπαστών από τη δική μου οπτική γωνία. Ως πρώην ερευνητής παραγωγός της εκπομπής του CBC «The Fifth Estate» και της εκπομπής “20/20” του ABC, γνωρίζω πόσο δύσκολο είναι να ξεσκεπάζεις την απάτη και να αποκαλύπτεις την αλήθεια.

«Για μια άλλη ζωή» Λώρεντ Λάφλιν

Οι πρόσφυγες συχνά συγκεντρώνονται και επιχειρούν όλοι μαζί μαζικές εξόδους προκειμένου να ξεφύγουν απ’ τον πόλεμο, τις οικονομικές διαμάχες ή τις πολιτικές διώξεις. Δεν κοιτάμε πάντα τις προσωπικές κακουχίες που κάθε άτομο αντιμετωπίζει όταν αφήνει πίσω του την οικογένεια, τη χώρα, τους φίλους και τις συνήθειές του. Στην περίπτωση της Ζέινα, η σεξουαλικότητά της ήταν ένας επιπρόσθετος λόγος για να ελευθερώσει τον εαυτό της από τα δεσμά της μη-ανοχής και να βγει έξω στον κόσμο, αλλά αυτή η καταπίεση συνεχίστηκε από τους συντρόφους της πρόσφυγες, αφού έφτασε στην Ευρώπη. Η εκπληκτική προσαρμοστικότητα της Ζέινα και το κουράγιο της, επικράτησαν και πάτησε στα πόδια της όταν αντιμετώπισε αυτή τη μισαλλοδοξία. Ελπίζω ότι το φιλμ μου αντανακλά αυτή τη δύναμη.

 «Γιάννης Καστρίτσης: Ο άνθρωπος και ο ίσκιος» του Δημήτρη Κουτσιαμπασάκου

Ειδικό στοιχείο της καλλιτεχνικής προσωπικότητας του Γιάννη Καστρίτση, είναι ο τόπος καταγωγής του, η φύση και ο άνθρωπος. Αυτά τα στοιχεία εντοπιότητας τα αναγάγει σε οικουμενικά. Αυτό, νομίζω, είναι που πρέπει να προσέξουμε κι εμείς σήμερα: να διατηρήσουμε τη θέση μας σ’ αυτό τον κόσμο, αποδεχόμενοι αυτό που είμαστε. Ο μόνος τρόπος να διατηρηθούμε ζωντανοί, είναι να πάψουμε να φοβόμαστε αυτό που είμαστε, να το αποδεχτούμε ολοκληρωτικά

«Το πρώτο γεύμα -  ταξίδι της τροφής» Νίκος Νταγιαντάς, Λευτέρης Χαρίτος, Ανδρέας Αποστολίδης, Yuri Averof

Μιλάμε πολύ για τον Ελληνικό πολιτισμό, θαυμάζουμε τις μεγάλες δημιουργίες και τα επιτεύγματά του αλλά δεν συνειδητοποιούμε πώς σχετίζονται όλα αυτά με την τροφή. Εμείς, από την πλευρά μας και μέσα από το ντοκιμαντέρ μας, διαπιστώσαμε ότι όλα αυτά τα σπουδαία πράγματα ξεκινάνε από τη σχέση των Ελλήνων με το φαγητό. Πολιτισμοί που μας εντυπωσιάζουν, όπως ο Μινωικός ή ο Μυκηναϊκός, άνθισαν μετατρέποντας την ανάγκη για τροφή σε κινητήριο δύναμη εξέλιξης. Μ’ αυτά τα δεδομένα, η ταινία μας παρουσιάζει μια εναλλακτική ιστορία της Ελλάδας (Γιούρι Αβέρωφ).

«Που είσαι Σιγκάλ;» Άγγελος Ράλλης

Αυτό που με ώθησε να ασχοληθώ με την τραγωδία της συγκεκριμένης θρησκευτικής μειονότητας, δηλαδή των Γεζίντι, ήταν το γεγονός ότι εντόπισα στα γεγονότα αυτά αναλογίες και ομοιότητες με το θέμα της προηγούμενης ταινίας μου, «A Place for Everyone», στο επίκεντρο της οποίας βρισκόταν η γενοκτονία μιας φυλής στη Ρουάντα. Το αρχικό μου σχέδιο ήταν να φτιάξω μια τριλογία βασισμένη στην μετα-τραυματική συμπεριφορά. Όταν πληροφορήθηκα, λοιπόν, από τα ΜΜΕ για το δράμα των Γεζίντι, ένιωσα ότι αυτή ήταν μια ιστορία που ήθελα να καταγράψω.

Δεν υπάρχουν σχόλια :