Τρίτη, 23 Αυγούστου 2016

ΘΕΑΤΡΟ ΔΑΣΟΥΣ - ΑΙΣΧΥΛΟΥ - ΟΡΕΣΤΕΙΑ ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ – ΧΟΗΦΟΡΟΙ – ΕΥΜΕΝΙΔΕΣ- Κριτική Άγγελα Μάντζιου

ΑΙΣΧΥΛΟΥ  - ΟΡΕΣΤΕΙΑ
ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ – ΧΟΗΦΟΡΟΙ – ΕΥΜΕΝΙΔΕΣ

Ο κύκλος του αίματος και η θεία Δίκη



Την τριλογία  Ορέστεια,  του αρχαίου ποιητή Αισχύλου,  παρακολουθήσαμε  στο θέατρο Δάσους, σε συμπυκνωμένη εκδοχή, σε μία παράσταση υπερβατική, μοντέρνα και συγκεκριμένης αφόρμησης. Παράσταση,  που  ανέδειξε τα πολυεπίπεδα νοήματα των έργων της τριλογίας και τον στοχασμό  του ποιητή, σχολιάζοντας το παρελθόν και τα πάθη των ανθρώπων,  στο  παρόν του θεατρικού αγωνίσματος και στο πλαίσιο του  θεσμού του δημοκρατικού πολιτεύματος,  προβάλλοντας  τη μελλοντική δίκαιη κρίση, κάθαρση  στη λύση του δράματος.

Ο μύθος των Ατρειδών, ο κύκλος του αίματος, της εκδίκησης, των φόνων και της εξιλέωσης, αναδύθηκαν  στο θεατρικό αγώνισμα και ανέδειξαν το αέναο αίτημα. Η δίκαιη κρίση, απάντηση λόγου στο εκάστοτε πρόβλημα  και ως ζητούμενο στο ερώτημα, όπως προκύπτει από την διαδικασία  συμμετοχής,  ατομικής ευθύνης  και  απόφαση των πολιτών στο δημοκρατικό πολίτευμα. Λύση  του δράματος και  αθωωτική απαλλαγή,  έστω και με την συνεπικουρία της θεάς,  προστάτιδας της πόλης, στο σημείο του δικαστικού αγώνα  που η κοινή γνώμη διχάζεται και ισοψηφεί, αδυνατώντας να εκδώσει πόρισμα.   
Ο σκηνοθέτης κ. Γ. Χουβαρδάς, με  αφετηρία  το πρόσφατο  ιστορικό παρελθόν,  έστησε μία παράσταση πυκνοδομημένη νοηματικά και αισθητικά, γεφυρώνοντας  και επαναπροσδιορίζοντας ταυτόχρονα, το χρονικό  κενό αιώνων, ως προς την ανάγνωση των μύθων και των συμβόλων των τραγωδιών της τριλογίας. Τοποθετώντας τα πρόσωπα του μύθου σε ένα αστικό κατά βάση περιβάλλον,  με  αναγνωρίσιμες εικόνες και ακούσματα  του εθνικού μας έπους, στο  πλαίσιο της  νίκης,  της ήττας,  της εμφύλιας διαμάχης και  του αλληλοσπαραγμού, οδηγήθηκε στις  επόμενες δεκαετίες δηλωτικές των   ατομικών  και ομαδικών  επιλογών  και  τέλος σε  έναν  χώρο μιας απροσδιοριστίας, εσωτερικού τύπου, όταν  η ταραγμένη συνείδηση, ζητά τον έλεο του θεατή, τη λύση του δράματος, θέτοντας  στην κρίση των πολλών,  το αποτρόπαιο ως πράξη, αλλά και  την πρακτική  απονομής δικαιοσύνης. Αυτό το αποτρόπαιο,  που  ως παρελθόν,  αναμετράται  συνεχώς  με το παρόν, ως διαδικασία, έστω και  διά της συμβιβαστικής αντιπαράθεσης:  Νέοι  θεσμοί, όπως αυτός του Αρείου Πάγου,  στην  συμβολική εικόνα των  παλαιών σεβάσμιων θεών, των  χθόνιων Ερινύων, του Απόλλωνα  και της Αθηνάς προστάτιδας της πόλης της Αθήνας.
Εύληπτη η ανάγνωση  της Ορέστειας  από το  πρόσφατο εθνικό μας παρελθόν, εικόνα αφετηρίας,   αλλά ταυτόχρονα  σύνθετη  και πολυεπίπεδη  στην μελέτη   των συμβόλων του κύκλου των Ατρειδών και με τα ονόματα του μύθου,  ως προβολή   σύγχρονων ηρώων και  συλλογικών,  ιστορικών  δεινών, στο κάτοπτρο του μέλλοντος, στην χρονική επαλληλία  κύκλων παρελθόντος, παρόντος.  
Από ένα  λιτό και δηλωτικό σκηνικό, με ελάχιστα αντικείμενα,  τα οποία φωτίστηκαν σημασιολογικά  με την ανάπτυξη των τραγωδιών, ξεκίνησε η δράση. Ο ξύλινος κύβος, έμμεση  παραπομπή και στον Δούρειο ίππο του μύθου της άλωσης της Τροίας, που  έδειξε το κενό, αποκάλυψε τον θεσμικό χώρο των ανακτόρων και το εσωτερικό της  ξεφυλλισμένης συνείδησης, αφήνοντας το αμυδρό  αίσθημα της εισόδου του θεατή στον άδυτο τόπο, όπου λαμβάνουν χώρα τα εξελικτικά, αποτρόπαια εγκλήματα και οι φωνές της  εσωτερικής πάλης. Ο χώρος της σκηνής  του θεάτρου, μετατοπίστηκε ελαφρά και με την είσοδο της Αθηνάς και των πολιτών–κριτών στο δικαστήριο του Αρείου Πάγου, από τον χώρο των θεατών, προς  την ορχήστρα της δράσης,  με το τέλος της τριλογίας,  υποδηλώνοντας την ενέργεια κίνησης  από  και προς το θέατρο, ως διαδικασία πολιτικής διαπαιδαγώγησης.  
Οι ηθοποιοί της παράστασης, υποδυόμενοι πολλούς ρόλους, ανέπτυξαν αυτήν την σύνθετη εκδοχή της Ορέστειας, ως  άθλο παρουσίασης μιας τριλογίας, κατά το παλαιό έθος του θεατρικού αγωνίσματος. Απευθύνθηκαν ως πρόσωπα και Χορός ταυτόχρονα, στους θεατές, καθηλώνοντάς τους,  με την σκευή του ήθους του ρόλου και με την μελετημένη εξάσκηση όλων των εκφραστικών τους μέσων. Οι ερμηνείες τους,  αποκάλυψαν τα κίνητρα, τους προβληματισμούς και τους χαρακτηρολογικούς τύπους, των προσώπων του μύθου, μετατοπισμένων στο σύγχρονο εθνικό  παρελθόν και χρωματισμένων  με μια  ελαφριά απεικονιστική κίνηση,  με  αναγνωρίσιμη αισθητική και πολιτική ιδεολογία. Με ωραίους σχηματισμούς και πολλά προσωπεία, έσπασαν τις φωνές των χορικών σε αντηχήσεις ατομικού στοχασμού και αντίστροφα,  απηχώντας  και με το τραγούδι τους, την εποχή που γέννησε τις συνθήκες της νίκης και της ήττας,  τον ατομικό και συλλογικό σπαραγμό, παραπέμποντας και σε άλλες καλλιτεχνικές αναγνώσεις, όπως έδειξε η σκηνοθετική σκέψη.  Από τον περιεκτικό, πολυσήμαντο  λόγο της μετάφρασης του  κ. Δ. Δημητριάδη, κύλησαν με ρευστότητα, ποιητική ακρίβεια και   εκφραστική πυκνότητα τα   νοήματα  της τριλογίας, στη σύγχρονη  συνομιλία και στο  μέτρο των ανθρώπων, όπως αναμετρώνται  με το τραγικό και  υπερβατικό,  στον χρόνο της ζωής τους και στον κύκλο των καιρών.  Αυτοί οι σπουδαίοι ηθοποιοί, πλαισίωσαν την  βασίλισσα Κλυταιμνήστρα στην ιερατική έκφραση της  κ. Κ. Καραμπέτη,  έδωσαν στα λόγια του κειμένου τη βαρύτητα που τους άρμοζε  και  υπέδειξαν,  με την  μεγαλοπρέπεια των κωδίκων της τραγωδίας, στους μικρούς και στους μεγάλους ρόλους,  την  διφορούμενη εκδοχή της ασημαντότητας  των ανθρωπίνων, στην αναμέτρηση,  στη σύγκρουση και στη συντριβή όπως ανιχνεύεται  φιλοσοφικά  στην ποιητική της.
«Άνασσα Αθηνά, ...
Εσύ κρίνε αν έπραξα δίκαια ή άδικα» Ορέστης - Ευμενίδες
«θα εκλέξω ορκωτούς δικαστές να  κρίνουν τον φόνο, και θα ορίσω ο θεσμός αυτός να υπάρχει αιώνια.
...Θα έρθω  αφού επιλέξω τους  καλύτερους πολίτες,  να κρίνουν την υπόθεση αυτήν, με φιλαλήθεια,
χωρίς να υπερβεί τον όρκο τους  άδικη συνείδηση». Αθηνά –Ευμενίδες

 «Συμβουλεύω τους πολίτες να μην ανέχονται ούτε αναρχία ούτε τυραννία...
Και τώρα σηκωθείτε και δώσετε την ψήφο σας για να αποδώσετε δικαιοσύνη». Αθηνά –Ευμενίδες
«Είναι η θάλασσα- και ποιος θα την τελειώσει
που τρέφει ανεξάντλητο δάκρυ πορφύρας». Κλυταιμνήστρα – Αγαμέμνων
«...δακρυσμένη ελπίδα σωτηρίας του γένους μας,...» Ηλέκτρα - Χοηφόροι
ΟΡΕΣΤΕΙΑ
ΔΙΑΝΟΜΗ
Καρυοφυλλιά Καραμπέτη (Κλυταιμνήστρα)
Νίκος Κουρής (Αγαμέμνων, Τροφός)
Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης (Ορέστης)
Στεφανία Γουλιώτη (Ηλέκτρα, Αθηνά)
Νίκος Ψαρράς (Απόλλων, Πυλάδης)
Άλκηστις Πουλοπούλου (Κασσάνδρα, Πυθία)
Δημήτρης Παπανικολάου (Αίγισθος)
Ιερώνυμος Καλετσάνος (Κήρυκας)
Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης (Φύλακας)
Σύρμω Κεκέ (Κορυφαία)
Χριστίνα Μαξούρη (Κορυφαία, Δούλα)
Πολύδωρος Βογιατζής (Κορυφαίος)
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:
Μετάφραση: Δημήτρης Δημητριάδης
Διασκευή, σκηνοθεσία: Γιάννης Χουβαρδάς
Σκηνικά: Εύα Μανιδάκη
Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη
Μουσική: Σταύρος Γασπαράτος
Κίνηση: Σταυρούλα Σιάμου
Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος
Φωτογραφίες: Έφη Γούση
Βίντεο: Μιχάλης Κλουκίνας
Βοηθοί σκηνοθέτη: Σύλβια Λιούλιου, Νικολέτα Φιλόσογλου
Βοηθός σκηνογράφου: Θάλεια Μέλισσα
Βοηθός παραγωγής: Αλεξάνδρα Μουζακίτη
Διεύθυνση παραγωγής: Κατερίνα Μπερδέκα
Παραγωγός: Γιώργος Λυκιαρδόπουλος


Άγγελα Μάντζιου


read more " ΘΕΑΤΡΟ ΔΑΣΟΥΣ - ΑΙΣΧΥΛΟΥ - ΟΡΕΣΤΕΙΑ ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ – ΧΟΗΦΟΡΟΙ – ΕΥΜΕΝΙΔΕΣ- Κριτική Άγγελα Μάντζιου "
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΟΤΕΡΑ »

Αισχύλου- Επτά επί Θήβας ΚΘΒΕ θέατρο Δάσους - Κριτική Άγγελα Μάντζιου

 Αισχύλου- Επτά επί Θήβας
ΚΘΒΕ θέατρο Δάσους


 «...Πνίξε μέσα σου τη ρίζα του κακού όσο είναι σπόρος». Χορός
« Θέλεις να χύσεις το αίμα του αδελφού σου;» Χορός
« Έτσι είναι το σωστό άρχοντας με άρχοντα, αδελφός με αδελφό, εχθρός με εχθρό ...»  Ετεοκλής
« Ας έχει ούριο χαμό όλη η γενιά του Λάϊου... δεν σκοπεύω να κρυφτώ απ’ το κακό που θέλουν οι θεοί...» Ετεοκλής
«Απόφαση και εντολή των προεστών του τόπου. Ακούσατε ακούσατε...» Κήρυκας
« ...δεν θα διστάσω να αντιταχθώ στην πόλη... Είμαι ακόμα ζωντανή και η καρδιά μου λέει να μοιραστώ τη συμφορά με τον νεκρό ...» Αντιγόνη
« Θέλει δεν θέλει η πόλη δεν πρόκειται να αφήσουμε μόνο τον Πολυνείκη στο ύστερο ταξίδι ...» Χορός
« Εμείς θα υπακούσουμε στους νόμους και τους άρχοντες...» Χορός
Το δημοκρατικό πολίτευμα κεντρικό πεδίο ανάδειξης-αντιπαράθεσης επιχειρημάτων, στα ζητήματα των νόμων των θεών και των ανθρώπων, της ηθικής ευθύνης, της εξουσίας του ενός έναντι του πλήθους των πολιτών, της ελευθερίας επιλογής, της τραγικότητας των ανθρωπίνων. Πολιτική η διάσταση της τραγωδίας του Αισχύλου, «Επτά επί Θήβας».
Μοντέρνα η ανάγνωση της τραγωδίας «Επτά επί Θήβας»  και  με πολλές σκέψεις στη ροή της, από τον σκηνοθέτη κ. Τσ.  Γκραουζίνις. Παρουσίασε, με  εύστοχη λιτότητα, την ανθρώπινη συνθήκη στο αέναο όριο τραγικού- κωμικότητας, ελευθερίας - επιβολής, δικαίου- ηθικής, λογικής- άλογου στοιχείου, ανθρώπινου- θεϊκού νόμου, σε μία θεατρική παράσταση  ισορροπιών και κορυφώσεων, που κράτησε το ενδιαφέρον των θεατών και χειροκροτήθηκε θερμά.
Παράσταση  που πρόβαλλε  τόσο τον λόγο όσο και τη δράση σε αμφίδρομη διαδρομή, που άνοιγε νέα ζητήματα κάθε φορά, ανάλογα με την τροπή των γεγονότων, καταδεικνύοντας το μετέωρο, σημείο για την ερμηνεία των ανθρωπίνων δεινών, αφήνοντας χώρο στη σαφήνεια της πολιτικής σκέψης και  στον επαναπροσδιορισμό των πραγμάτων, τονίζοντας  το υπαινικτικό  εθνικό πένθος, την ευθύνη των πολιτών, τις αποφάσεις- επιλογές και  γνώμες  των αρχόντων .
Η σκηνοθετική σκέψη κινήθηκε στο όριο μιας φιλοσοφικής  αμφιθυμίας :  τόσο σε  θέματα   τεχνικής υφής –όπως πχ. η διπλή-εναλλακτική- διανομή των ρόλων του  Ετεοκλή και του  Πολυνείκη- που ακουμπούσε ως  αντικατοπτρισμός λόγου-σιωπής  και  στον μύθο της διαδοχής της εξουσίας, για τους γιους του Οιδίποδα και της Ιοκάστης,  όσο και σε ζητήματα νοηματικής  επικέντρωσης,  στους δισυπόστατους  άξονες της τραγωδίας –όπως έδειξε  πχ. η σκηνή της οριοθέτησης των πολεμιστών της Θήβας και της προετοιμασίας για την αντιπαράθεση της πόλης,  με τους επιτιθέμενους Αργείους, ή η σκηνή του τέλους,  με τους ηθοποιούς της παράστασης να καταδεικνύουν την τραγικότητα των ανθρωπίνων, μέσω του λυτρωτικού- σαρκαστικού τους γέλιου στον άδειο χώρο της σκηνής.
Από έναν ελεύθερο χώρο με δύο σκάλες και με ελάχιστα σκηνικά αντικείμενα δηλωτικά της υπόθεσης, όπως ξετυλίχτηκε ο μίτος του μύθου,  αλλά και αφαιρετικά ταυτόχρονα, καθώς φωτίστηκαν και με άλλη διάσταση, ξεκίνησε η δράση του έργου, με τους ηθοποιούς να εισέρχονται στη σκηνή και  από τον χώρο των θεατών (Χορός), σε μετατοπισμό -επαναπροσδιορισμό του  θεατρικού χώρου.
Οι ηθοποιοί της παράστασης έπλασαν με σαφήνεια το σχήμα της σκηνοθετικής σκέψης, στους χαρακτηρολογικούς τύπους που υποδύθηκαν, δίνοντας όγκο στην οπτική  των πολλών  (Χορός)  αλλά και  στην έκφραση του ενός εκάστου ήρωα. Τονίζοντας και κωμικά, σε σημεία, τον λόγο τους, έσπασαν  πολυεπίπεδα τα νοήματα και έδειξαν και την άλλη διάσταση των πραγμάτων ακόμη και στην αμήχανη,  πολύ ενδιαφέρουσα ωστόσο, εκδοχή κάποιων σκηνών. Με ωραίους σχηματισμούς  και εύπλαστη εικονογραφία, κινήθηκαν  και ως καλλίφωνος  Χορός και ως  πρόσωπα γύρω από τον Ετεοκλή, τον τραγικό ήρωα, που επικαλείται το δίκαιο των θεών και την πόλη, στην αναμέτρηση με το αδελφικό αίμα του Πολυνείκη.  Με  καλαίσθητη διαφοροποίηση και  σε γκριζογάλανες αποχρώσεις, η επιλογή για  τα ενδύματα  του Χορού, της Αντιγόνης και της Ισμήνης.  Πάνω στον κλασσικό ενδυματολογικό –και όχι μόνο-  κώδικα του μαύρου- άσπρου στα ανδρικά κοστούμια, έδωσε στους ρόλους, την  απόλυτη σημειολογία των καιρών,  απηχώντας  εν τέλει τις ιδέες του πλήθους των πολιτών, στο εικονικό πλαίσιο  σύνταξης με το μέρος του νικητή Ετεοκλή αλλά και του νικημένου Πολυνείκη ως ετεροβαρές, απείθαρχο σύνολο, στη σκηνή του τέλους.
 Ο Ετεοκλής του κ. Γ. Στάνκογλου, αποδόθηκε πολύ μελετημένα και με αίσθηση νοήματος. Στιβαρότητα και έκφραση συναισθηματικής έντασης, κέντησε τις λεπτές αποχρώσεις του ρόλου του, με την  ιδιαίτερη δυναμική μιας  πεισματικής υπεροχής και με  μια υπερβατική μεγαλοπρέπεια. Η  σκηνή του θανάσιμου εναγκαλισμού των δύο αδελφών, αποδόθηκε σωματικά με  τη μουσική διακύμανση ως την τραγική κορύφωσή της στη σιωπή. Ιδωμένη και  ως λόγος, από την πλευρά του ενός, υπερασπιστή της πατρώας γης και  αφήνοντας χώρο σιωπής  και στον ηττημένο, σε μέλλοντα χρόνο αδελφό, έπλασε ένα  δυνατό εικονικό σχήμα. Την ίδια δυναμική και λυρική έκφραση, είχε και ο χορός-θρήνος των γυναικών Αντιγόνης και Ισμήνης, γύρω από τους δύο αδερφούς-ήρωες  και ο Χορός στο σύνολό του, στον επικλητικό- συμβουλευτικό  χαρακτήρα.
Η μουσική έντυσε την παράσταση ευδιάκριτα και διακριτικά ταυτόχρονα. Με μελαγχολικούς ήχους τόνισε το τραγικό νόημα και άφησε,  με το ρυθμό της, χώρο στον λόγο, υπογραμμίζοντας  το σχήμα  και την εξέλιξη του δράματος,  στην ιδιαίτερη  παράσταση που έδειξε με ζεστούς- σχεδόν φυσικούς- φωτισμούς, το βάθος των πραγμάτων  σε  κλιμακούμενη αποκάλυψή  τους στο φως του θεάτρου.
«Επτά επί Θήβας», έργο μιας τριλογίας  του ποιητή  Αισχύλου, από το ΚΘΒΕ, στο θέατρο Δάσους. Παράσταση με κλασσική αφόρμηση αλλά  αισθητά μοντέρνα άποψη. Βασισμένη στον λόγο, με ποικιλία  αισθητικής έκφρασης, πολιτική σκέψη που υποδήλωσε και η ποιητική της μετάφρασης, ως επίκαιρο μήνυμα και φιλοσοφικό στοχασμό. Κάθαρση, πάνω από τη συμμόρφωση  και ανυπακοή  των ανθρώπων, δια του  αντηχητικού γέλιου και στην αέναη συντριβή,  στο όριο των πραγμάτων  και στο μέτρο των ανθρωπίνων δεινών.
«Χρειαζόμαστε μια τραγωδία, προκειμένου να ανακαλύψουμε ξανά ότι είμαστε άνθρωποι και ότι μας ενώνει η κοινή ανθρώπινη μοίρα. Το σίδερο και το ατσάλι θα γίνουν σκόνη, εμείς θα παραμείνουμε». (σημείωμα σκηνοθέτη).
« Αυτό το πένθος ανήκει στην πατρίδα...» Χορός
«Διαβάζοντας τους Επτά επί Θήβας δεν μπορεί να κρύψει κανείς τη θυμηδία που του προκαλούν οι περισσότερες προσπάθειες των συγγραφέων του νεότερου, νεωτερικού -ή όπως αλλιώς θα μπορούσαμε να τον ονομάσουμε, προκειμένου να ξεχάσουμε τον βαρβαρισμό του-κόσμου να διαχειριστούν το θέμα της εμφύλιας σύγκρουσης. Δυόμισι χιλιάδες χρόνια μετά τον Αισχύλο, δεν έχουμε παρά να πούμε ό,τι θα έλεγε ένας άνθρωπος εκατό χρόνια πριν τον Αισχύλο, για μιαν εμφύλια σφαγή: “Μα ο αδερφός τον αδερφό; Είναι σωστό να χύνεται αίμα αδερφικό;”» (από τα επιλεγόμενα του Γιώργου Μπλάνα)
ΕΠΤΑ ΕΠΙ ΘΗΒΑΣ Μετάφραση-Σημειώσεις-Επιλεγόμενα: ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΛΑΝΑΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗ
Συντελεστές:
Μετάφραση: Γιώργος Μπλάνας
Σκηνοθεσία: Τσέζαρις Γκραουζίνις
Σκηνικά-κοστούμια: Κέννυ ΜακΛέλλαν
Μουσική: Δημήτρης Θεοχάρης
Χορογραφία–Κίνηση: Έντι Λάμε
Φωτισμοί: Αλέκος Γιάνναρος
Βοηθός σκηνοθέτη: Αθηνά Σαμαρτζίδου
Οργάνωση παραγωγής: Αθανασία Ανδρώνη
Διανομή:
Ετεοκλής: Γιάννης Στάνκογλου / Χρίστος Στυλιανού
Πολυνείκης: Γιάννης Στάνκογλου/ Χρίστος Στυλιανού
Γιώργος Καύκας (Άγγελος)
Αλέξανδρος Τσακίρης (Κήρυκας)
Νάντια Κοντογεώργη (Αντιγόνη)
Ιώβη Φραγκάτου (Ισμήνη)
Χορός:
Λουκία Βασιλείου, Δημήτρης Δρόσος, Δάφνη Κιουρκτσόγλου, Χρήστος Μαστρογιαννίδης, Κλειώ-Δανάη Οθωναίου, Βασίλης Παπαγεωργίου, Σταυριάννα Παπαδάκη, Γρηγόρης Παπαδόπουλος, Αλεξία Σαπρανίδου, Εύη Σαρμή, Πολυξένη Σπυροπούλου, Γιώργος Σφυρίδης, Ευανθία Σωφρονίδου, Κωνσταντίνος Χατζησάββας.

Άγγελα Μάντζιου.


read more " Αισχύλου- Επτά επί Θήβας ΚΘΒΕ θέατρο Δάσους - Κριτική Άγγελα Μάντζιου "
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΟΤΕΡΑ »