Τετάρτη, 14 Σεπτεμβρίου 2016

Η ΚΟΘ ξεκινά με ‘Gala Maria Callas’ 16 Σεπτεμβρίου 2016, ώρα 21:00 Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης Διεύθυνση ορχήστρας: Λουκάς Καρυτινός Σοπράνο: Αλεξία Βουλγαρίδου ΟΛΟ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΕΠΤΕΒΡΙΟΥ - ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2016

Σεπτέμβριος-Δεκέμβριος 2016

ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΠΡΟΣΚΛΗΣΕΙΣ για την παρασκευή 16/9 γράφοντας το όνομα σας στο gr4you.ning@gmail.com
οι τυχεροί θα ειδοποιηθούν την Πέμτη το βράδυ !

Gala Maria Callas
16 Σεπτεμβρίου 2016, ώρα 21:00
Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης
Διεύθυνση ορχήστρας: Λουκάς Καρυτινός
Σοπράνο:  Cellia Caterina Costea.


Πρόγραμμα:
Τζουζέπε Βέρντι (1813-1901): Εισαγωγή από την όπερα “Ναμπούκο”
Τζουζέπε Βέρντι (1813-1901): Άρια “Ritorna Vincitor” από την όπερα “Αΐντα”
Τζουζέπε Βέρντι (1813-1901): Πρελούδιο από την 3η πράξη της όπερας “Τραβιάτα”
Τζουζέπε Βέρντι (1813-1901): Άρια “Mi parea...Piangera cantando…Ave Maria” από την όπερα “Οθέλλος”
Ζωρζ Μπιζέ (1838-1875): Πρελούδιο από την 3η πράξη της όπερας “Κάρμεν”
Ουμπέρτο Τζορντάνο (1867-1948): Άρια “La mamma morta” από την όπερα “Αντρέα Σενιέ”
Τζάκομο Πουτσίνι (1858-1924): Ιντερμέτζο από την 3η πράξη της όπερας “Μανόν Λεσκώ”
Φραντσέσκο Τσιλέα  (1866-1950): Άρια “Ecco : respiro appena… Io son l’umile ancella”, από την όπερα “Αντριάνα Λεκουβρέρ”
Ουμπέρτο Τζορντάνο (1867-1948):  Ιντερμέτζο από την όπερα “Φεντόρα”
Τζάκομο Πουτσίνι (1858-1924):  Άρια “Con onor muore… Tu! Tu! Tu!” από την όπερα “Μαντάμ Μπατερφλάι”
Πιέτρο Μασκάνι (1863-1945): Ιντερμέτζο από την όπερα “Καβαλερία Ρουστικάνα”
Αλφρέντο Καταλάνι (1854-1893): Άρια “Ebben?... ne andro lontana” από την όπερα “Λα Βάλλυ”

#Σε συνεργασία με τον Ο.Μ.Μ.Θ.

H 58η καλλιτεχνική περίοδος της Κ.Ο.Θ. ξεκινά με ένα αφιέρωμα στην Μαρία Κάλλας, την αξεπέραστη Ελληνίδα πριμαντόνα με τα εξαίρετα φωνητικά και ερμηνευτικά προσόντα, που η παρουσία της αποτέλεσε τομή στην ιστορία της όπερας. Η αξέχαστη ντίβα, κατά γενική ομολογία, ανέστησε το λυρικό τραγούδι και το έφερε κοντά στις πλατιές μάζες, ορίζοντας έτσι καθοριστικά την μετέπειτα εξέλιξή του. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει μερικές από τις άριες που τις ερμήνευσε μοναδικά, με την αρτιότητα της τεχνικής της και την αξεπέραστη μελοδραματική της ικανότητα. Είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμη και σήμερα, 39 χρόνια μετά το θάνατό της, οι μουσικόφιλοι σε όλο τον κόσμο συνεχίζουν να μαγεύονται από την ιδιαίτερη χροιά της δραματικής, σκοτεινής και διεισδυτικής της φωνής, με το σπάνιο φωνητικό εύρος, ώστε οι πωλήσεις των δίσκων της ξεπερνάνε τις 750.000 ετησίως. Ο Leonard Bernstein την χαρακτήρισε ως τη ‘Βίβλο της Όπερας’. Η Κάλλας συνδύαζε το θεϊκό ταλέντο της με μία προσωπική ιστορία σαν παραμύθι, μαγνητίζοντας έτσι το ενδιαφέρον του κοινού. Το ασχημόπαπο που έγινε κύκνος κατάκτησε όλο τον κόσμο και στη συνέχεια τον συγκλόνισε με τη δραματική πτώση και τη θυελλώδη προσωπική ζωή της, δημιουργώντας έτσι έναν ανεξίτηλο μύθο γύρω της. Όχι και άσχημα για την κόρη ενός φτωχού φαρμακοποιού από το Νεοχώρι Μεσσηνίας.

«...η Κάλλας ήταν η πρώτη -και τελευταία μέχρι στιγμής- σοπράνο που ξεπέρασε τα όρια της τέχνης της, και καθιερώθηκε ως η πριμαντόνα σταρ που έφερε την όπερα κοντά στην αντίληψη των μαζών...».

Ο Φράνκο Τζεφιρέλι για την Κάλλας




‘Συμφωνία των Άλπεων’
23 Σεπτεμβρίου 2016, ώρα 21:00
Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης
Διεύθυνση ορχήστρας: Γεώργιος Βράνος

Πρόγραμμα:
Ρίχαρντ Στράους (1864-1949): Συμφωνία των Άλπεων, έργο 64

#Με την υποστήριξη του Γενικού Προξενείου της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας στη Θεσσαλονίκη
# Σε συνεργασία με τον Ο.Μ.Μ.Θ.

Ο Ρίχαρντ Στράους αγαπούσε ιδιαίτερα τις Άλπεις από τα παιδικά του χρόνια, ενώ εκεί έχτισε και το ησυχαστήριό του, όπου απομονώθηκε στα ύστερα χρόνια του. Ο μύθος λέει ότι έγραψε τη ‘Συμφωνία των Άλπεων’ μέσα σε 100 μόλις ημέρες, ενώ η έμπνευσή του προήλθε από μία περιπέτεια που είχε εκεί σε ηλικία 15 ετών. Η αλήθεια όμως είναι πως έχτιζε το αριστούργημά του κομμάτι-κομμάτι για χρόνια, ενώ εμβαθύνει σε πολύ σοβαρότερα θέματα από τα τραύματα μιας παιδικής περιπέτειας. Ο Στράους έγραψε αυτό το βαθιά υπαρξιακό  έργο συνεπαρμένος από τη φιλοσοφία του Νίτσε και ιδιαίτερα σχετικά με την έννοια της 'θέλησης για δύναμη', ως της κυριότερης κινητήριας δύναμης του ανθρώπου. Πρόκειται για ένα μεγαλειώδες συμφωνικό ποίημα που απαιτεί 125 μουσικούς επί σκηνής και περιγράφει γλαφυρά όλη τη διαδρομή του οδοιπόρου, από την ελπιδοφόρο ανάβαση προς την κορυφή και το αίσθημα μεγαλοπρέπειας εκεί ψηλά, ως τη βιαστική κατάβαση με ανεστραμμένα τα συναισθήματα και την τελική ηρεμία όταν φτάνει στη φιλική κοιλάδα. Κάθε ένα από τα 22 συνολικά μέρη του έργου περιγράφει μία ώρα της ημέρας στο βουνό: «Η νύχτα – Ανατολή του ήλιου – Ανάβαση – Είσοδος στο δάσος – Περίπατος δίπλα στο ρυάκι – Στον καταρράκτη – Οπτασία – Σε ανθισμένα λιβάδια – Στα αλπικά λιβάδια – Λάθος μονοπάτια μέσα από θάμνους και κλαδιά – Στον παγετώνα – Στιγμές κινδύνου – Στην κορυφή – Το όραμα – Σηκώνεται ομίχλη – Ο ήλιος σταδιακά σκοτεινιάζει – Ελεγεία – Ηρεμία πριν την καταιγίδα – Βροντές και θύελλα, Κατάβαση – Ηλιοβασίλεμα – Το τέλος του ταξιδιού – Η νύχτα». Ο συνθέτης μας προσκαλεί σε ένα συναρπαστικό ταξίδι αυτογνωσίας και αναζήτησης απαντήσεων για τη ζωή, τα ανθρώπινα όρια και τη σχέση μας με τη Φύση.

«Θέλω να ονομάσω την Συμφωνία των Άλπεων “o Αντίχριστος”, αφού αντιπροσωπεύει τον εξαγνισμό μέσα από τη δύναμη του εαυτού, τη χειραφέτηση μέσω της εργασίας και τη λατρεία της αιώνιας δοξασμένης Φύσης»

Από το ημερολόγιο του Ρίχαρντ Στράους




‘Αριστουργήματα της Ρωσικής και της Ταταρικής μουσικής’
30 Σεπτεμβρίου 2016, ώρα 20:30
Αίθουσα Τελετών Α.Π.Θ.
Διεύθυνση ορχήστρας: Ζωή Ζενιώδη

Πρόγραμμα:
Μιχαήλ Γκλίνκα (1804-1857): Εισαγωγή από “Ρουσλάνος και Λιουντμίλα” 
Φαρίντ Γιαρούλιν (1914-1943): "Ballad" από το μπαλέτο "Shurale"
Ρεζέντα Ακιγιάροβα (1956-): "Fight" από το μπαλέτο "Golden Horde
Αλεξάντερ Κλεβίτσκι (1954-): Εισαγωγή από "Love on Notes"
Ρασίντ Καλιμούλιν (1957-): "Symphonic frescos"
Πιοτρ Ίλιτς Τσαϊκόφσκι (1840-1893): Συμφωνία Manfred σε σι ελάσσονα, έργο 58

#Σε συνεργασία με την Ένωση Ρώσων Συνθετών

Η συνεργασία της Κ.Ο.Θ. με την Ένωση Ρώσων Συνθετών μας προσφέρει την ευκαιρία να απολαύσουμε μία αναδρομή στη ρωσική μουσική, από την εποχή δημιουργίας της Εθνικής Σχολής μέχρι και τις μέρες μας, με ένα πρόγραμμα που ξεκινά με τον επονομαζόμενο «Πατέρα» αυτής της σχολής, συνεχίζεται με σπουδαίους σύγχρονους Ρώσους δημιουργούς και ολοκληρώνεται με τον «πιο Ρώσο από όλους τους Ρώσους συνθέτες». Η συναυλία εντάσσεται στο πλαίσιο του διεθνούς προγράμματος "Pearls of the Russian and Tatar music", που σκοπό έχει να ακουστεί το έργο των Τατάρων δημιουργών σε όλο τον κόσμο. Το μπαλέτο ‘Shurale’ είναι το πρώτο Ταταρικό μπαλέτο, γραμμένο από τον αδικοχαμένο Φαρίντ Γιαρούλιν και βασισμένο στην πιο διαδεδομένη ιστορία για τον θρυλικό ‘μπαμπούλα’ αυτού του λαού, από το ποίημα του ιδρυτή της σύγχρονης Ταταρικής λογοτεχνίας, Ğabdulla Tuqay. Το μπαλέτο ‘Χρυσή Χορδή’ της Ακιγιάροβα αναφέρεται στην εξέλιξη του πολιτισμού και της ιστορίας των Τατάρων. Ταταρικής καταγωγής είναι και ο πολυβραβευμένος μαέστρος Ρασίντ Καλιμούλιν, νυν πρόεδρος της Ένωσης Ρώσων Συνθετών, πέμπτος στη σχετική διαδοχή, με πρώτο εξ αυτών τον αξεπέραστο Ντμίτρι Σοστακόβιτς. Η σύνθεσή του ‘Symphonic frescos’ αναδεικνύει όλο το δυναμισμό και την περηφάνια της μουσικής παράδοσης του λαού του. Ο Αλεξάντερ Κλεβίτσκι έχει γράψει υπέροχα έργα για το θέατρο και τον κινηματογράφο. Ένα από αυτά είναι το γλυκό ‘Love on notes’ από την ομώνυμη ταινία. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει επίσης την εκρηκτική εισαγωγή της όπερας ‘Ρουσλάνος και Λιουντμίλα’ του Γκλίνκα και την ιδιαίτερα απαιτητική προγραμματική ‘Συμφωνία Manfred του Τσαϊκόφσκι.



«…Κάτω από τις σημύδες και τις λεμονιές που μεγαλώνουν δίπλα στις οξαλίδες και τα μανιτάρια μέσα στο ξέφωτο, όμορφα λουλούδια ανθίζουν στο πολύχρωμα φως, αλλά και στις σκιές. Άλικα, γαλάζια και κίτρινα λουλούδια, ανθοφορούν πάνω στις ηλιόλουστες πέργκολες. Όλος ο κόσμος ευωδιάζει από το μεθυστικό τους άρωμα»

Απόσπασμα από το ποίημα του Ğabdulla Tuqay ‘Shurale’



‘Έργα Σαμαρά, Σούμαν και Ντβόρζακ’
Παρασκευή 7 Οκτωβρίου 2016, ώρα 20:30
Αίθουσα Τελετών Α.Π.Θ.
Διεύθυνση ορχήστρας: Ανδρέας Τσελίκας
Βιολοντσέλο: Αστέριος Πούφτης

Πρόγραμμα:
Χρήστος Σαμαράς (1956-): Νόστος Ι
Ρόμπερτ Σούμαν (1810-1856): Κοντσέρτο για βιολοντσέλο και ορχήστρα σε λα ελάσσονα, έργο 129
Αντονίν Ντβόρζακ (1841-1904): Συμφωνία αρ.6 σε ρε μείζονα, έργο 60, Β.112

#Σε συνεργασία με το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης

Το πρόγραμμα της σημερινής συναυλίας ξεκινά με ένα φρέσκο έργο (2015) του γνωστού Θεσσαλονικιού συνθέτη Χρήστου Σαμαρά. Ο ‘Νόστος Ι’ ενσωματώνει στοιχεία από τη λαϊκή και τη δημοτική μουσική της χώρας μας και πραγματεύεται ένα από τα πλέον κυρίαρχα συλλογικά συναισθήματα της ιστορικής πορείας του ελληνικού λαού, με τον τρόπο που το περιέγραψαν ο Όμηρος στην ‘Οδύσσεια’ και ο Σεφέρης στο ‘Μυθιστόρημα’. Η συνέχεια περιλαμβάνει το εκφραστικό και ευαίσθητο ‘Κοντσέρτο για βιολοντσέλο σε λα ελάσσονα’ του Σούμαν, ένα μάλλον αινιγματικό έργο με πολλές καινοτομίες για την εποχή του. Ο Σούμαν δίνει έναν ασυνήθιστα κυρίαρχο ρόλο στο σολίστα, με την ορχήστρα να συνοδεύει απόμακρα τις μουσικές περιπλανήσεις του, προσφέροντας την ευκαιρία να ξεδιπλώσει με άνεση τις αρετές του. Το ιδιότυπο ντουέτο του σολίστα με το πρώτο τσέλο της ορχήστρας στο β’ μέρος έχει ερμηνευθεί ως μία έντονη συνομιλία του συνθέτη με τη σύζυγό του Κλάρα. Η Έκτη Συμφωνία του Ντβόρζακ αναδεικνύει τον πλούτο της παραδοσιακής τσέχικης μουσικής, ενώ καταφέρνει παράλληλα να διατηρήσει μία ουδέτερη στάση στον Πόλεμο των Ρομαντικών, με έναν ιδιοφυή συγκερασμό των ιδεών των δύο αντιμαχόμενων παρατάξεων. Αυτή η ιδιότυπη ισορροπία μεταξύ τσέχικου εθνικισμού, νεορομαντισμού και κλασικισμού γίνεται ακόμη πιο εύθραυστη, αν αναλογιστούμε ότι ο συνθέτης προσέθεσε και στοιχεία βιεννέζικων χορών, στοχεύοντας να κερδίσει το απαιτητικό Βιεννέζικο κοινό, που δεν είχε σε μεγάλη εκτίμηση τους Τσέχους δημιουργούς.

«Μεγάλα τραπέζιa, για να γράφουμε τα γράμματα που σου γράφουμε τόσους μήνες και τα ρίχνουμε  μέσα στον αποχωρισμό για να γεμίσει»

Απόσπασμα από την ποιητική συλλογή ‘Μυθιστόρημα’ του Γιώργου Σεφέρη



‘Αφιέρωμα στον Σαίξπηρ: 400 χρόνια από το θάνατό του’
14 Οκτωβρίου 2016, ώρα 20:30
Βασιλικό θέατρο
Διεύθυνση ορχήστρας: Βλαδίμηρος Συμεωνίδης
Σκηνοθετική επιμέλεια: Γιώργος Σφυρίδης

Πρόγραμμα:
Χένρι Πέρσελ (1659-1695): Σουίτα από το έργο ‘The Fairy-Queen
Φέλιξ Μέντελσον (1809-1847): Εισαγωγή από το ‘Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας’, έργο 21
Αντονίν Ντβόρζακ (1841-1904): Εισαγωγή ‘Οθέλλος’, έργο 93, B.174
Ρίχαρντ Στράους (1864-1949): Μάκβεθ, έργο 23
Πιοτρ Ίλιτς Τσαϊκόφσκι (1840-1893): Εισαγωγή-Φαντασία ‘Ρωμαίος και Ιουλιέττα’

#Σε συνεργασία με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος

Η Κ.Ο.Θ., σε συνεργασία με το Κ.Θ.Β.Ε., τιμά τα 400 χρόνια από το θάνατο του Ουίλιαμ Σαίξπηρ με συνθέσεις εμπνευσμένες από εμβληματικά έργα του αξεπέραστου ‘Βάρδου του Έιβον’. Το λιμπρέτο της μπαρόκ όπερας ‘The Fairy-Queen’ του Πέρσελ βασίζεται στη ρομαντική κωμωδία ‘Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας’, όπου ο Σαίξπηρ εξιδανικεύει τον έρωτα και εξυμνεί την ασυγκράτητη δύναμή του που περιφρονεί τη λογική. Η ίδια ιστορία ενέπνευσε και τον Μέντελσον, ο οποίος έγραψε σκηνική μουσική για το έργο ενσωματώνοντας και την ‘Εισαγωγή σε μι μείζονα’ που είχε γράψει από τα 17 του και ονομάστηκε το ‘μεγαλύτερο θαύμα της πρώιμης ωριμότητας που έχει ακούσει ο κόσμος’. Ο Ντβόρζακ έγραψε μία τριλογία συμφωνικών εισαγωγών με τον τίτλο ‘Φύση, Ζωή και Έρωτας’ με την ‘Εισαγωγή Οθέλλος’ να αντιστοιχεί στον Έρωτα. Στον ‘Οθέλλο’ ο Σαίξπηρ ξεγύμνωσε την τραγωδία της ανθρώπινης ύπαρξης και έριξε μία διαπεραστική ματιά έως τα μύχια της ανθρώπινης ψυχής. Ο συνθέτης εστιάζει στην αγάπη του Οθέλλου και της Δυσδαιμόνας και προσπαθεί να την αναδείξει μέσα από το ζοφερό δράμα που την περιτριγυρίζει. Στον ‘Μάκβεθ’ ο Σαίξπηρ θέτει αιχμηρά ερωτήματα για ζητήματα ηθικής με αινιγματικές αναφορές στο υπερφυσικό. Ο Ρ.Στράους έγραψε ένα συμφωνικό ποίημα ως ψυχόδραμα του ζεύγους Μάκβεθ, που τους απομυθοποιεί σε βαθμό παρωδίας. Ο ‘Ρωμαίος και η Ιουλιέτα’ δεν είναι μόνο η πιο γνωστή ιστορία αγάπης. Είναι ένας ύμνος για τα νιάτα, για τα πάθη και τους έρωτές τους, το ασυμβίβαστο και ανυπόταχτο πνεύμα τους, που δεν λυγίζει ούτε μπροστά στο θάνατο. Ο Τσαϊκόφσκι, με το ομώνυμο συμφωνικό ποίημα, περιέγραψε γλαφυρά την τραγική ιστορία των δύο εραστών και στάθηκε με ενδιαφέρον στο ζήτημα του λυτρωτή θανάτου, εξωτερικεύοντας έτσι τις καταθλιπτικές του σκέψεις.

«Καλέ φίλε, στο όνομα του Θεού συγκρατήσου από το να σκάψεις τη σκόνη που εσωκλείεται εδώ. Ευλογημένος ας είναι όποιος ήσυχες αφήσει αυτές τις πέτρες και καταραμένος ας είναι όποιος μετακινήσει τα κόκκαλά μου.
Η επιγραφή στον τάφο του Σαίξπηρ


‘Έργα Τραυλού και Προκόφιεφ’
Παρασκευή 21 Οκτωβρίου 2016, ώρα 20:30
Αίθουσα Τελετών Α.Π.Θ.
Διεύθυνση ορχήστρας: Μίλτος Λογιάδης

Πρόγραμμα:
Μιχαήλ Τραυλός (1950-): Τοπία της Λήθης
Σεργκέι Προκόφιεφ (1891-1953): Συμφωνία αρ.5 σε σι ύφεση μείζονα, έργο 100

#Σε συνεργασία με το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης

Το 2012 η Κ.Ο.Θ. ανέθεσε στον πολυβραβευμένο Έλληνα συνθέτη Μιχάλη Τραυλό τη σύνθεση ενός έργου για την ορχήστρα και το αποτέλεσμα αυτής της συνεργασίας, που θα κάνει την παγκόσμια πρεμιέρα του στη σημερινή συναυλία, είναι το συμφωνικό έργο ‘Τοπία της Λήθης’, ένα ‘μουσικό ταξίδι στον εσωτερικό κόσμο του φανταστικού και του μη πραγματικού’ κατά την έκφραση του δημιουργού του. Η συνέχεια περιλαμβάνει τη φημισμένη ‘Πέμπτη Συμφωνία’ του Προκόφιεφ, που ο δημιουργός της την έγραψε για να δοξάσει το μεγαλείο του ανθρώπινου πνεύματος και να υμνήσει τον ελεύθερο κι ευτυχισμένο άνθρωπο, τη δύναμη, τη γενναιοδωρία του και την ευγένεια της ψυχής του.  Στην πρεμιέρα του έργου, με τον ίδιο το συνθέτη στο πόντιουμ, ανακοινώθηκε πως ο Σοβιετικός στρατός ‘καθάρισε τη χώρα από τους φασίστες’ και προχωρά σε θριαμβευτική εκστρατεία προς το Βερολίνο. Έτσι το έργο θεωρήθηκε προάγγελος της νίκης αποκτώντας και πατριωτικό χαρακτήρα. Η περιγραφή του συμβάντος από έναν θεατή της συναυλίας είναι συγκλονιστική: «Η μεγάλη αίθουσα φωτίστηκε, χωρίς αμφιβολία, όπως κάθε άλλη φορά. Όμως το φως φαινόταν να πέφτει από κάπου ψηλά μόνο πάνω στον Προκόφιεφ. Στεκόταν πάνω στο πόντιουμ σαν ένα μνημείο. Στην αίθουσα επικρατούσε νεκρική σιγή. Και ξαφνικά ακούστηκαν 4 κανονιοβολισμοί. Ο Προκόφιεφ σήκωσε τη μπαγκέτα του και περίμενε να σταματήσουν τα κανόνια. Και η συναυλία άρχισε μέσα σε αυτό το κλίμα. Νιώσαμε όλοι μέρος κάτι πολύ σημαντικού, ενός σπουδαίου συμβολισμού, σαν να είχαμε φτάσει όλοι μαζί –συμπεριλαμβανομένου του Προκόφιεφ– σε ένα σημείο καμπής…».

«Το θέμα γεννήθηκε μέσα μου και διεκδίκησε να βρει πεδίο έκφρασης. Μετά η μουσική άρχισε να ωριμάζει, ώσπου γέμισε τη ψυχή μου"
Ο Σεργκέι Προκόφιεφ για την Πέμπτη Συμφωνία του




‘Η Βιέννη ανά τους αιώνες’
Παρασκευή 4 Νοεμβρίου 2016, ώρα 20:30
Αίθουσα Τελετών Α.Π.Θ.
Διεύθυνση ορχήστρας/πιάνο: David Greilsammer

Πρόγραμμα:
Άντον Βέμπερν (1883-1945): Πασακάλια, έργο 1
Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ (1756-1791): Κοντσέρτο για πιάνο αρ.20 σε ρε ελάσσονα, Κ.466
Φραντς Σούμπερτ (1797-1828): Συμφωνία αρ.9 σε ντο μείζονα, D.944 («Μεγάλη Συμφωνία»)

#Σε συνεργασία με το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης

Η Βιέννη δεν ονομάζεται άδικα η παγκόσμια πρωτεύουσα της μουσικής, αφού αποτέλεσε κέντρο σημαντικότατων μουσικών εξελίξεων ανά τους αιώνες. Το σημερινό πρόγραμμα μας προσκαλεί σε ένα γοητευτικό ταξίδι στο χρόνο, με τρεις στάσεις σε κομβικά σημεία που αποτέλεσαν εφαλτήριο εξελίξεων στη μουσική, έχοντας ως σημείο αναφοράς τις δύο ξακουστές σχολές της Βιέννης. Η ‘Κλασική’ ή αλλιώς η ‘Πρώτη Σχολή της Βιέννης’, έχοντας ως κύριους εκπροσώπους τους Χάυντν, Μότσαρτ, Μπετόβεν και Σούμπερτ, καθιέρωσε νέα μορφολογικά πρότυπα και δημιούργησε νέες αισθητικές τάσεις στη μουσική, αφήνοντας κληρονομιά στην ανθρωπότητα αθάνατα έργα, απολύτως τέλεια μέσα στην απλότητα και τη λιτότητα των εκφραστικών τους μέσων. Η ‘Νεότερη’ ή ‘΄Δεύτερη Σχολή της Βιέννης’ έφερε μία ακόμη επανάσταση στη μουσική, με την ατονικότητα και το δωδεκαφθογγισμό να προσφέρουν διέξοδο στη δημιουργία και την έκφραση, όταν ο ρομαντισμός είχε εξαντλήσει όλα τα υπάρχοντα εκφραστικά μέσα. Πατέρας αυτής της σχολής είναι ο Άρνολντ Σαίνμπεργκ και ένας από τους κυριότερους μαθητές του υπήρξε ο Άντον Βέμπερν, που αμέσως μόλις ολοκλήρωσε την 4χρονη μαθητεία του δίπλα στον Σαίνμπεργκ το 1908, έγραψε το έργο ‘Πασακάλια για ορχήστρα’, ένα άψογο δείγμα εξπρεσιονισμού, με φανερές μεν επιρροές από το δάσκαλό του, πάνω όμως σε μία μουσική φόρμα του 17ου αιώνα! Στα τέλη του 18ου αιώνα, όταν ο Μότσαρτ καλλιεργούσε με ζήλο και ιδιαίτερη στοργή τη φόρμα του κοντσέρτου, γράφοντας αριστουργήματα για κάθε όργανο, συνέθεσε και ένα από τα πιο ωραιότερα κοντσέρτα για πιάνο που έχουν γραφεί ποτέ. Η μουσική μας περιπλάνηση ολοκληρώνεται στα 1828, όταν ο Σούμπερτ έγραψε την επικών διαστάσεων ‘Μεγάλη Συμφωνία’ του. Ένα έργο ανυπέρβλητης γοητείας που στέκεται στην πρώτη γραμμή της μετά-Μπετόβεν περιόδου και ανοίγει διάπλατα το δρόμο στον επερχόμενο ρομαντισμό.


«Έχω κάνει μία ανακάλυψη που θα εξασφαλίσει την υπεροχή της γερμανικής μουσικής για τα επόμενα 100 χρόνια"
Ο Schoenberg μιλάει στο φίλο του Josef Rufer για το δωδεκαφθογγισμό


‘Μουσική για τον κινηματογράφο’
Παρασκευή 11 Νοεμβρίου 2016, ώρα 21:00
Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης
Διεύθυνση ορχήστρας: Martin Lebel
Βιολί: Ανδρέας Παπανικολάου

Πρόγραμμα:
Χάουαρντ Σορ (1946): The fellowship από την ταινία “Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών’’
Τζον Γουίλιαμς (1932-): “Η λίστα του Σίντλερ”, για βιολί και ορχήστρα
-Theme from Schindler's List
-Jewish Town
-Remembrances
Τζον Κοριλιάνο (1938-): Σακόν, από την ταινία “To κόκκινο βιολί”
Αλεξάντρ Ντεσπλά (1961-): The mission, από την ταινία “Αργώ”
Αλεξάντρ Ντεσπλά (1961-): Σουίτα, από την ταινία “Η Απίστευτη Ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον”
Αλεξάντρ Ντεσπλά (1961-): Σουίτα, από την ταινία “Ο Χάρι Πότερ και οι Κλήροι του Θανάτου”


#Σε συνεργασία με το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης

Η μουσική αποτέλεσε εξαρχής αναπόσπαστο κομμάτι του κινηματογράφου και προϋπήρξε μάλιστα του λόγου. Στον βωβό κινηματογράφο συνόδευε τις εικόνες ως στοιχείο μάλλον της προβολής παρά της ταινίας, ενώ στον ομιλούντα γίνεται πλέον συστατικό στοιχείο της ταινίας. Η μουσική συνοδεύει το οπτικό ερέθισμα και ενισχύει τη συναισθηματική επιρροή και την αισθαντικότητά του, ενώ συντελεί αποφασιστικά στην υποκειμενική βίωση της ιστορίας από το θεατή, που οδηγεί στην επιζητούμενη προσωπική ταύτιση και την ψυχολογική δημιουργία του μύθου. Υπήρξαν βέβαια και μουσικά θέματα που ξεπέρασαν αυτό το συνοδευτικό ρόλο και λειτούργησαν ως αυτόνομα μουσικά έργα, ενώ κάποια αποτέλεσαν και το σημείο αναφοράς μίας ταινίας, επισκιάζοντάς την ουσιαστικά. Σε κάθε περίπτωση, η κινηματογραφική μουσική αποτελεί βασικότατο συστατικό του μαγικού κόσμου της έβδομης τέχνης. Με το πρώτο άκουσμα της μελωδίας το μυαλό μας πλημμυρίζει με εικόνες από την αγαπημένη μας ταινία. Ας κλείσουμε λοιπόν τα μάτια και ας ξεκινήσουμε το μακρύ ταξίδι για το Βουνό του Χαμού, ως μέλη της ετερόκλητης συντροφιάς του Δαχτυλιδιού, ας βοηθήσουμε τον Όσκαρ Σίντλερ να γλιτώσει όσο πιο πολλούς Εβραίους γίνεται από μαρτυρικό θάνατο στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, ας παίξουμε ένα σκοπό στο μυστηριώδες Κόκκινο Βιολί για να σαγηνευτούμε κι εμείς από τον μαγικό του ήχο, ας γίνουμε μέλη του... κινηματογραφικού συνεργείου του ειδικού πράκτορα Τόνι Μέντεζ, ας συναντήσουμε τη Νταίζη Ουίλιαμς για να ακούσουμε την απίστευτη ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον και ας παλέψουμε στο πλευρό του Χάρι Πότερ, ενάντια στις δυνάμεις του Λόρδου Βόλντεμορτ… Ας ξορκίσουμε λοιπόν με ένα δυνατό ‘Expecto Patronum’ κάθε τι συμβατικό και πληκτικό στη ζωή μας.


«Η μουσική του κινηματογράφου συντηρεί στη μνήμη την εικόνα, την ερμηνεύει, ενώ συγχρόνως χρωματίζει επιθυμίες, μνήμες και την προσωπική μας ταύτιση με τις πτυχές ενός ονείρου 35 χιλιοστών"

Μάνος Χατζιδάκις, από τις σημειώσεις του στο CD της κινηματογραφικής σουίτας που έγραψε για την ταινία ‘Faccia di Spia



‘Ρώσοι συνθέτες’
Παρασκευή 18 Νοεμβρίου 2016, ώρα 20:30
Αίθουσα Τελετών Α.Π.Θ.
Διεύθυνση ορχήστρας: Δημήτρης Μποτίνης
Πιάνο: Igor Petrin

Πρόγραμμα:
Ανατόλ Λιάντοφ (1855-1914): “Kikimora”, έργο 63
Αλεξάντρ Σκριάμπιν (1872-1915): Κοντσέρτο για πιάνο αρ.20 σε φα δίεση ελάσσονα
Αλεξάντρ Μποροντίν (1833-1887): Polovtsian Dances, από την όπερα “Πρίγκιπας Ιγκόρ”
Ιγκόρ Στραβίνσκι (1882-1971): Σουίτα από “Tο πουλί της φωτιάς” (1919 εκδοχή)

#Σε συνεργασία με το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης

Τέσσερις σπουδαίοι Ρώσοι δημιουργοί, τελείως διαφορετικοί μεταξύ τους ως προσωπικότητες και με εντελώς ξεχωριστό προσωπικό στυλ γραφής, συνθέτουν ένα αντιπροσωπευτικό παζλ της ρωσικής μουσικής των τελών του 19ου και των αρχών του 20ου αιώνα. Ο Ανατόλ Λιάντοφ ενδιαφερόταν ιδιαιτέρως για τη λαϊκή παράδοση της πατρίδας του και η εργογραφία του περιλαμβάνει πλήθος πρωτότυπων δημοτικών τραγουδιών για ορχήστρα, αλλά και μεταγραφές τους για μπαλέτα. Η ‘Kikimora’, που ενέπνευσε το ομώνυμο έργο του, είναι ένα θρυλικό πνεύμα της σλαβικής παράδοσης, το οποίο αποτέλεσε την εξήγηση που έδωσε η ρωσική λαογραφία στην υπνοπαράλυση. Ο Αλεξάντρ Σκριάμπιν ενδιαφερόταν ιδιαιτέρως για τη θεοσοφία, τις ανατολικές φιλοσοφίες και τον Υπεράνθρωπο του Νίτσε. Υπήρξε κορυφαίος πιανίστας, όμως ένας τραυματισμός στο χέρι τον έστρεψε ολοκληρωτικά στη σύνθεση. Έγραψε μόνο ένα κοντσέρτο για πιάνο, που πυροδότησε τεράστιες αντιπαραθέσεις για την αξία του, αλλά που σύντομα αναγνωρίστηκε από τους περισσότερους. Το ενδιαφέρον του Μποροντίν μονοπωλούσαν οι έρευνες στη χημεία και η περιστασιακή του ενασχόληση με τη μουσική μόνο ως χόμπι μπορεί να χαρακτηριστεί. Το κορυφαίο του έργο είναι αναμφισβήτητα η όπερα ‘Πρίγκιπας Ίγκορ’, με τους υπέροχους ‘Χορούς του Polovtsky’ που ακούγονται σε μια εξωτική σκηνή στο τέλος της Β’ πράξης. Τέλος, ο Στραβίνσκι υπήρξε ένας κοσμοπολίτης μπον βιβέρ και ένας επαναστάτης της μουσικής, που επέφερε μεγάλες τομές στη σύνθεση. Το μπαλέτο ‘Πουλί της Φωτιάς’ ήταν το δικό του ‘χρυσό φτερό’, αφού εκτόξευσε την καριέρα του και τον καθιέρωσε σε όλη την Ευρώπη. Ο νεαρός ακόμη Στραβίνσκι μαρτυρά το θαυμασμό του για το δάσκαλό του Ρίμσκι-Κόρσακοφ, ο οποίος μάλλον αποτελεί το συνδετικό κρίκο αυτών των ετερόκλητων δημιουργών, αφού υπήρξε δάσκαλος και του Λιάντοφ, ενώ ολοκλήρωσε την όπερα ‘Πρίγκιπας Ίγκορ’ μετά το θάνατο του στενού του φίλου Μποροντίν και ενορχήστρωσε το φινάλε του κοντσέρτου για πιάνο του άσπονδου φίλου του Σκριάμπιν.


«Πέτα με τα φτερά του ανέμου προς τη γενέτειρα γη, αγαπημένο μας τραγούδι, εκεί που σε τραγουδούσαμε όταν ήμασταν ελεύθεροι… »

Από το λιμπρέτο της όπερας ‘Prince Igor’, μόλις αρχίζουν οι ‘Polovtsian dances




‘Μουσικό παραμύθι: Ο Πέτρος και ο Λύκος’
24-25 Νοεμβρίου & 12-16 Δεκεμβρίου 2016, ώρες 10:00 και 12:00
Αίθουσα συναυλιών Κ.Ο.Θ. ‘Σόλων Μιχαηλίδης’
Διεύθυνση ορχήστρας: Θανάσης Σουργκούνης (25/11, 13/12, 15/12), Δημοσθένης Φωτιάδης (24/11, 14/12, 16/12)
Αφηγητής: Βασίλης Σεϊμένης

Πρόγραμμα:
Σεργκέι Προκόφιεφ (1891-1953): Ο Πέτρος και ο Λύκος, έργο 67

Το μουσικό παραμύθι ‘Ο Πέτρος και ο Λύκος’ γράφτηκε από τον Προκόφιεφ το 1936 με σκοπό να διδάξει τα παιδιά σχετικά με το χαρακτήρα και τη χρήση των οργάνων της ορχήστρας και να τα εξοικειώσει με αυτά. Ο Πέτρος ζει στο σπίτι του παππού του στο δάσος και ως γενναίος νέος δεν φοβάται καθόλου τους κακούς λύκους. Αγνοώντας τις προειδοποιήσεις του παππού του τα βάζει με το λύκο, τον οποίο αιχμαλωτίζει με τη βοήθεια ενός πουλιού. Η γάτα (κλαρινέτο), η πάπια (όμποε), το πουλί (φλάουτο), ο παππούς (φαγκότο), οι κυνηγοί (πνευστά-κρουστά), ο λύκος (κόρνο) και ο Πέτρος (έγχορδα) πρωταγωνιστούν σε αυτή την πολυαγαπημένη ιστορία και διδάσκουν ευχάριστα, παραπέμποντας στα ηχοχρώματα των αντίστοιχων οργάνων.

Οι παραστάσεις είναι αποκλειστικά για σχολεία πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.


«Πες μου. Θα ξεχάσω. Δείξε μου. Θα θυμηθώ. Ενέπλεξε με. Θα καταλάβω»

Καρλ Ορφ




‘Ο υπερβατικός Μάλερ’
Παρασκευή 2 Δεκεμβρίου 2016, ώρα 20:30
Αίθουσα Τελετών Α.Π.Θ.
Διεύθυνση ορχήστρας: Ερρίκος Φρεζής
Βαρύτονος: Άρης Αργύρης
Πρόγραμμα:
Γκούσταβ Μάλερ (1860-1911): Totenfeier
Γκούσταβ Μάλερ (1860-1911): Kindertotenlieder
Γκούσταβ Μάλερ (1860-1911): Rückert-Lieder
Γκούσταβ Μάλερ (1860-1911): Αντάτζιο, από τη Συμφωνία αρ.10

#Σε συνεργασία με το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης

Ο Μάλερ υπήρξε ένας ασυμβίβαστος καλλιτέχνης που δεν επηρεαζόταν από τις γνώμες των άλλων, παρά χάραζε με συνέπεια το δικό του συνθετικό δρόμο επιδιώκοντας σταθερά την τελειότητα. Τα έργα του αποπνέουν ευγένεια και μεγαλείο και χαρακτηρίζονται από τη φυσικότητα της έκφρασης, την ιδιαίτερη πυκνότητα των ενορχηστρώσεων και από μία χαρακτηριστική λεπτή ειρωνεία. Ο Μάλερ προκαλεί συνεχώς το διανοητικό και συναισθηματικό κόσμο του ακροατή εκφράζοντας τις υπαρξιακές αναζητήσεις και τις μεταφυσικές αγωνίες του με ένταση, χωρίς να πτοείται από τις σκληρές επικρίσεις των συγχρόνων του, έχοντας την πεποίθηση ότι οι μελλοντικές γενιές θα αναγνωρίσουν την ιδιοφυία του, κάτι που επαληθεύτηκε απολύτως. Το συμφωνικό ποίημα ‘Νεκρικές Ακολουθίες’ ταλαιπώρησε για 5 χρόνια το δημιουργό του, που προσπαθούσε να αποφασίσει για το αν θα αποτελέσει μέρος μίας συμφωνίας ή όχι. Τελικά αποτέλεσε την πρώτη ύλη για το πρώτο μέρος της περίφημης ‘Συμφωνίας της Αναστάσεως’. Τα ‘Παιδικά Νεκρικά Τραγούδια’ είναι ένας κύκλος τραγουδιών βασισμένος σε ποιήματα του Φρίντριχ Ρίκερτ, τα οποία είχε γράψει για τα δυο παιδιά που έχασε. Η μουσική του Μάλερ δένει απόλυτα με το επώδυνο θέμα του κειμένου και προκαλεί δέος. Σε ποιήματα του ίδιου ποιητή είναι βασισμένος και ο κύκλος τραγουδιών «Τραγούδια του Ρίκερτ’, αν και στην πραγματικότητα πρόκειται για ανεξάρτητα κομμάτια. Η μουσική του Μάλερ, μελαγχολική και ρομαντική, ντύνει τους υπέροχους στίχους και προσφέρει μία από τις πλέον λυρικές στιγμές του. Η ‘Δέκατη Συμφωνία’ είναι το κύκνειο άσμα του μεγάλου συνθέτη. Το ‘Αντάτζιο’ είναι το μόνο μέρος της συμφωνίας που ολοκλήρωσε ο Μάλερ πριν πεθάνει, η οποία αντανακλά την εσωτερική ταραχή του μπροστά στον επερχόμενο θάνατο, αλλά και για την απιστία της συζύγου του. Στο χειρόγραφό του πάνω στην παρτιτούρα του έργου γράφει χαρακτηριστικά: «Έζησα για σένα! Πεθαίνω για σένα!»


«Είναι πολύ προτιμότερο να τρως το ψωμί της φτώχιας ακολουθώντας το άστρο σου, παρά να πουλάς τη ψυχή σου για το χρήμα»
Από επιστολή του Μάλερ προς την Άλμα Σίντλερ, σχετικά με την απροθυμία του να γράψει όπερα




F. Chopin: τα έργα για πιάνο και ορχήστρα
Παρασκευή 9 και Σάββατο 10 Δεκεμβρίου 2016, ώρα 20:30
Αίθουσα Τελετών Α.Π.Θ.
Διεύθυνση ορχήστρας: Βλαδίμηρος Συμεωνίδης
Πιάνο: Ελεονώρα Αποστολίδη, Αλεξία Μουζά, Νεφέλη Μούσουρα, Αλέξανδρος Σαρακενίδης, Πάρις Τσενίκογλου, Πέννυ Τσιλιβάκου

Πρόγραμμα:
Παρασκευή 09/12/2016
Φρεντερίκ Σοπέν (1810-1849):
Fantasy on Polish Airs σε λα μείζονα, έργο 13 (σολίστ Πέννυ Τσιλιβάκου)
Andante Spianato et Grande Polonaise Brillante, σε μι ύφεση μείζονα, έργο 22 (σολίστ Νεφέλη Μούσουρα)
Κοντσέρτο για πιάνο και ορχήστρα αρ. 2 σε φα ελάσσονα, έργο 21 (σολίστ Πάρις Τσενίκογλου)

Σάββατο 10/12/2016
Φρεντερίκ Σοπέν (1810-1849):
Rondo à la Krakowiak, σε φα μείζονα, έργο 14 (σολίστ Ελεονώρα Αποστολίδη)
Variations στο 'La ci darem la mano', από “Don Giovanni” (σολίστ Αλέξανδρος Σαρακενίδης)
Κοντσέρτο για πιάνο και ορχήστρα αρ.1 σε μι ελάσσονα, έργο 11 (σολίστ Αλεξία Μουζά)

#Σε συνεργασία με το Φεστιβάλ Πιάνου Θεσσαλονίκης


Ο Σοπέν ονομάστηκε ‘ποιητής του πιάνου’ σε μια προσπάθεια να περιγραφεί η μοναδική του δεξιοτεχνία και το απαράμιλλο ταλέντο του. Όποιος είχε τη σπάνια τύχη να τον απολαύσει γοητευόταν αμέσως από το εκφραστικό του ύφος, που συνδύαζε τη λεπτότητα με την αρρενωπότητα και τη δύναμη με την ηρεμία. Αυτή η τύχη ήταν πραγματικά σπάνια, δεδομένου ότι ο χαμηλών τόνων χαρακτήρας του και η κακή του υγεία συνετέλεσαν ώστε να δώσει μόνο τριάντα κοντσέρτα σε όλη του τη ζωή. Στο φετινό Φεστιβάλ Πιάνου Θεσσαλονίκης, η Κ.Ο.Θ. θα παρουσιάσει μαζί με έξι ιδιαιτέρως ταλαντούχους και πολλά υποσχόμενους νέους Έλληνες πιανίστες όλα τα έργα του για πιάνο και ορχήστρα. Η ‘Φαντασία πάνω σε Πολωνικές μελωδίες’ είναι μία σύνθεση με έντονες αναφορές σε τραγούδια και χορούς της λαϊκής πολωνικής παράδοσης που αποκαλύπτει όλα τα χαρακτηριστικά της πιανιστικής τεχνικής του συνθέτη. Το ‘Andante spianato’ με τη ‘Μεγάλη Λαμπρή Πολωνέζα’ ανήκουν στα πλέον δημοφιλή έργα του Σοπέν και δοκιμάζουν ποικιλοτρόπως τη δεξιοτεχνία του εκτελεστή. Το πρώτο είναι ένα λιτό εισαγωγικό κομμάτι, γεμάτο απαλότητα και ηρεμία που στρώνει ιδανικά το δρόμο για το δημοφιλή πολωνικό χορό. Στα δύο κοντσέρτα του για πιάνο ο Σοπέν χρησιμοποιεί την ορχήστρα σε μάλλον συνοδευτικό ρόλο και αφήνει το πεδίο ελεύθερο στους πιανίστες να ανακαλύψουν τις ηχητικές αποχρώσεις που θα μεταδώσουν όλο το λυρισμό της γραφής του. Το ‘Krakowiak σε μορφή ροντό’ είναι επίσης βασισμένο σε χορό. Ο Σοπέν εμπλουτίζει τα πρωτογενή μελωδικά και ρυθμικά στοιχεία με ποικίλα δεξιοτεχνικά περάσματα του πιάνου. Τέλος, παρόλο που οι ‘Παραλλαγές στο 'La ci darem la mano' είναι μόλις το πρώτο έργο του για πιάνο και ορχήστρα, καταφέρνει με έξοχο τρόπο να μετατρέψει τον ποιητικό λόγο σε βιρτουοζιτέ.


«Βγάλτε τα καπέλα σας κύριοι! Ιδού μία ιδιοφυία!»
Ο Σούμαν για τον 17χρονο Σοπέν μόλις άκουσε τις Παραλλαγές του στο 'La ci darem la mano'



‘Χριστουγεννιάτικη συναυλία για τη Χ.Α.Ν.Θ.’
Πέμπτη 22 Δεκεμβρίου 2016, ώρα 20:30
Αθλητικό Κέντρο ΧΑΝΘ ‘Μίμης Τσικίνας’
Διεύθυνση ορχήστρας: Μύρων Μιχαηλίδης
Σοπράνο: Θεοδώρα Μπάκα
Μέτζο σοπράνο: Ελένη Βουδουράκη
Συμμετέχει η Παιδική Χορωδία Ι.Ν. Κυρίλλου & Μεθοδίου (διδασκαλία: Μαρία Μελιγκοπούλου)

Πρόγραμμα:
Αντόνιο Βιβάλντι (1678-1741): Gloria σε ρε μείζονα, RV589
Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ (1685-1750): Jesus bleibet meine Freude, από την “Καντάτα BWV 147”

Greensleeves, για ορχήστρα

Νέστωρ Ταίηλορ (1963-):
-      Noel Nouvelet
-      Coventry Carol
-      Joy to the World
(μεταγραφές)


#Σε συνεργασία με τη Χ.Α.Ν.Θ.

Η φετινή Χριστουγεννιάτικη συναυλία της Κ.Ο.Θ. για τη Χ.Α.Ν.Θ. συνδυάζει την κατανυκτική μεγαλοπρέπεια του μπαρόκ, με γλυκές και νοσταλγικές Χριστουγεννιάτικες μελωδίες και κάλαντα από όλο τον κόσμο. Το δημοφιλέστατο ‘Gloria RV589’ του Βιβάλντι είναι μία από τις ελάχιστες εκκλησιαστικές συνθέσεις του που έχουν σωθεί. Χωρίζεται σε δώδεκα μέρη με ξεχωριστό δοξαστικό θέμα. Ο Μπαχ έγραψε περίπου 300 εκκλησιαστικές καντάτες, εκ των οποίων σώθηκαν οι 200. Πιθανότατα η πλέον γνωστή από όλες να είναι η περίφημη εκκλησιαστική ‘Καντάτα BWV147’, το φινάλε της οποίας είναι το χορωδιακό ‘Jesus bleibet meine Freude’. Το ‘Greensleeves’ είναι ένα παραδοσιακό αγγλικό τραγούδι του 16ου αιώνα, που έχει αγαπηθεί παντού και τραγουδιέται σε κάθε γωνιά του πλανήτη με διαφορετικούς στίχους. Τα ‘Noel Nouvelet’ είναι γαλλικά παραδοσιακά κάλαντα του 15ου αιώνα που συμβολίζουν το πέρασμα από το Σκότος στο Φως. Μέχρι και σήμερα είναι η πλέον αγαπημένη Χριστουγεννιάτικη μελωδία των Γάλλων. Αγγλικά κάλαντα με ρίζες στον 16ο αιώνα είναι τα ‘Coventry Carol’, που βασίστηκαν θεματικά στη σφαγή των νηπίων. Το “Joy to the world’ είναι ένα Χριστουγεννιάτικο τραγούδι βασισμένο στον 98ο Ψαλμό του Δαυίδ, με επιρροές από τον Μεσσία του Χέντελ. Είναι ο πιο διαδεδομένος Χριστουγεννιάτικος ύμνος στη Βόρεια Αμερική. Καλά Χριστούγεννα!


«να πάντες ν σιν» (Ιωά. 17,21)
Η ευαγγελική περικοπή που αποτέλεσε την ιδεολογική βάση ίδρυσης της Χ.Α.Ν.


‘Πρωτοχρονιάτικο γκαλά όπερας – Τζάκομο Πουτσίνι’
1 Ιανουαρίου 2017, ώρα 19:00
Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης
Διεύθυνση ορχήστρας: Γεώργιος Βράνος
Σοπράνο: Βιολέτα Λούστα, Μυρσίνη Μαργαρίτη
Τενόρος: Dario Di Vietri
Βαρύτονος: Άκης Λαλούσης
Συμμετέχει η Μικτή Χορωδία Θεσσαλονίκης
(διδασκαλία: Μαίρη Κωνσταντινίδου)

Πρόγραμμα:
Τζάκομο Πουτσίνι (1858-1924):
A Mimi tu piu non torni, από την όπερα ‘Μποέμ’
Mi chiamano Mimi, από την όπερα ‘Μποέμ’
O soave fanciulla, από την όπεραΜποέμ’
Intermezzo sinfonico, από την όπερα ‘Μανόν Λεσκώ’
Sola Perduta abbandonata, από την όπεραΜανόν Λεσκώ’
Chi il bel sogno di Doretta, από την όπεραΤο Χελιδόνι’  La Rondine
Quando m’ en vo, από την όπερα ‘Μποέμ’
O mio babbino caro, από την όπερα ‘Τζιάννι Σκίκι’
E lucevan le stele, από την όπερα ‘Τόσκα’
Coro a bocca cerrada, από την όπερα ‘Μαντάμ Μπατερφλάι’
Signore Ascolta, από την όπερα ‘Τουραντό’
Non piangere Liu, από την όπερα ‘Τουραντό’

#Σε συνεργασία με τον Ο.Μ.Μ.Θ.

Η Κ.Ο.Θ. υποδέχεται το 2017 με πασίγνωστες άριες από τις γεμάτες δραματική ατμόσφαιρα και ποιητικό ρεαλισμό όπερες του Τζάκομο Πουτσίνι. Οι εκλεπτυσμένες μελωδίες και οι εξαιρετικές ενορχηστρώσεις του σπουδαίου Ιταλού δημιουργού περιγράφουν με πάθος, αλλά και ζεστασιά, τα ανθρώπινα αισθήματα, έχοντας σταθερά στο επίκεντρό τους τη γυναίκα. Εξαρχής ο συνθέτης έδωσε το προσωπικό του στίγμα παρουσιάζοντας την τραγική ιστορία της ‘Μανόν Λεσκώ’ με αυθεντικό ιταλικό απελπισμένο πάθος. Στη ‘Μποέμ’ εκφράζει στο έπακρο το λυρισμό της μποέμικης ζωής, με πινελιές που δίνουν χρώμα στους πίνακές του, όπως ήθελε να ονομάζει τις πράξεις του έργου. Στην ‘Τόσκα’ δημιουργεί μία σειρά μεμονωμένων εικόνων που συνθέτουν την υπόθεση σαν κινηματογραφική ταινία, χρησιμοποιώντας με φειδώ τη μουσική. Στην ιαπωνική τραγωδία ‘Μαντάμ Μπατερφλάι’ χτίζει πάνω σε πρώτη ύλη από έναν εξωτικό πολιτισμό. Με το ‘Χελιδόνι’ προσπαθεί να δημιουργήσει μία σύγχρονη λυρική κωμωδία και συνδυάζει το βιεννέζικο βαλς με άλλους δημοφιλείς χορούς, όπως τάγκο και φοξ τροτ. Στην κωμική όπερα ‘Τζιάννι Σκίκι’ περιγράφει μία οικογένεια που τα μέλη της είναι η προσωποποίηση της απληστίας, της υποκρισίας και της ξενοφοβίας και χρησιμοποιεί τον Αρλεκίνο της κομέντια ντελ άρτε για τον τύπο του πρωταγωνιστή του. Ο θάνατος δεν του επέτρεψε να ολοκληρώσει το αριστούργημά του ‘Τουραντό’, όπου περιγράφει γλαφυρά την αγριότητα της πρωταγωνίστριας και την εσωτερική πάλη υπερηφάνειας και έρωτα. Ο ρόλος του Κάλαφ είναι ο χαρακτηριστικότερος ηρωικού τενόρου στην εργογραφία του μεγάλου δημιουργού.

«Μου αρέσουν μόνο τα μικρά πράγματα και δεν θέλω να ασχολούμαι με ο,τιδήποτε άλλο»

Τζάκομο Πουτσίνι

Δεν υπάρχουν σχόλια :