Πέμπτη, 14 Μαΐου 2015

Δύο Σχέδια του Γιώργου Βέλτσου με πρόφαση την Ηλέκτρα, την Ιφιγένεια και τον Ορέστη, σε σκηνοθεσία Γιάννη Λεοντάρη. 28 έως 31 Μαΐου, Για 4 μόνο παραστάσεις, στο Θέατρο Τ.

«Σχέδιο για Ηλέκτρα - Σχέδιο για Ιφιγένεια»

Δεύτερο Σχεδίασμα


Δύο Σχέδια του Γιώργου Βέλτσου
με πρόφαση την Ηλέκτρα, την Ιφιγένεια και τον Ορέστη,
σε σκηνοθεσία Γιάννη Λεοντάρη.
 
28 έως 31 Μαΐου,
Για 4 μόνο παραστάσεις,
στο Θέατρο Τ.

 

 




Ένα θεατρικό παράδοξο που ξεκίνησε στο Ναύπλιο, ταξίδεψε στην Αθήνα, στο Θέατρο της οδού Κυκλάδων – Λευτέρης Βογιατζής, και τώρα στη Θεσσαλονίκη, στο Θέατρο Τ. Μία παράσταση για τη γλώσσα εκείνων που τράβηξαν τη σκανδάλη.
Η Ηλέκτρα Νικολούζου, ο Κώστας Βασαρδάνης και η Αιμιλία Βάλβη μιλούν τους ήχους μιας γλώσσας που απορεί.  Κινούνται πάνω στη χορογραφία των λέξεων. Ζωγραφίζουν τα σχέδιά τους στην άμμο. Απειλούνται από το φως των προβολέων, τα βιβλία, τον συγγραφέα. Έξω η έρημος επεκτείνεται. «Πού να ‘ξεραν πως τους φέρνουμε την πανούκλα».

 

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Κείμενα: Γιώργος Βέλτσος
Σκηνοθεσία –βίντεο-μουσική/ηχητική επιμέλεια: Γιάννης Λεοντάρης
Παίζουν: Ηλέκτρα Νικολούζου, Κώστας Βασαρδάνης, Αιμιλία Βάλβη
Παραστάσεις: Από Πέμπτη 28 έως Κυριακή 31 Μαΐου, στις 21:00.

Info

Θέατρο Τ, Αλεξάνδρου Φλέμινγκ 16
Εισιτήρια: 12,8,5ευρώ.
Διάρκεια: 70 λεπτά
Κρατήσεις: 2310 854 333
PARKING:  Με 3 ευρώ και την επίδειξη του εισιτηρίου τους, οι θεατές του Θεάτρου Τ, μπορούν να αφήνουν τα αυτοκίνητά τους στο parking που βρίσκεται ακριβώς δίπλα στο θέατρο.


Ο Γιώργος Βέλτσος:
Δεν είναι μόνο τα τρία πρόσωπα σε κατάσταση διεγερτικής καταληψίας καθώς «σωμάζουν»  στους τρεις ηθοποιούς αλλά και ο συγγραφέας τους σ’ εκείνη την ενδιάμεση κατάσταση ενσωμάτωσης μεταξύ άνδρα και γυναίκας, ηθοποιού και υπνοβάτη που επιθυμεί, ενώ δεν θέλει, να βρεθεί στη σκηνή, παρά την προτροπή του σκηνοθέτη. Έγραψα έναν διπλό διάλογο με το ακατανόμαστο: την ψύχωση. Έγραψα, «στη σφενδόνη», το όνομα «Ορέστης» με τον τρόπο του Γιώργου Σεφέρη. Αλλά δεν ιστόρησα καμία ιστορία εκτός της ιστορίας της γλώσσας μου που χειμάζει στα λόγια της Ηλέκτρας της Ιφιγένειας, του Ορέστη καθώς περιπλανώνται στα ερείπια αυτού που κάποτε ήταν ένα εργοστάσιο αισθημάτων.

Ο Γιάννης Λεοντάρης:
Το κείμενο του Βέλτσου δεν έχει νόημα, είναι νόημα. Δεν υπάρχει λοιπόν τίποτα για να αποδώσει η παράσταση και ο ηθοποιός. Το κείμενο δεν προσφέρει πρώτο επίπεδο ανάγνωσης στον αποδέκτη του. Είναι μία ακτινογραφία του εαυτού του. Αδύνατον να ενσαρκωθεί από τον ηθοποιό καθώς είναι σάρκα. Αδύνατον να αποκαλυφθεί από την παράσταση γιατί είναι εξ’ αρχής εκτεθειμένο. Το μόνο που μπορεί η παράσταση είναι να γεννήσει ένα νέο νόημα δίπλα στο ρημαγμένο κείμενο, δηλαδή, αναπόφευκτα, να το προδώσει. Με ήχους, εικόνες, όπλα, συμβάντα. Διατηρώντας το άθικτο.

Ο Κώστας Βασαρδάνης:
Έργα που σου δίνουν την ευκαιρία να προσπαθείς να τα καταλάβεις ακόμα κι όταν βρίσκεσαι επί σκηνής, αρά να κρατιέσαι ζωντανός.Τρία αδέλφια. Συνομιλούν, είτε χρησιμοποιώντας κομμάτια του μύθου ως έχουν, είτε αλλάζοντας τον, κοιτώντας τη γνώστη ιστορία μέσα από έναν περίεργο, αν όχι παραμορφωτικό, καθρέφτη, αφήνοντας μια φράση να τους οδηγήσει συνειρμικά σε φράσεις που «φεύγουν» από την γραμμική κατανόηση και μοιάζουν ακατανόητες, αλλά αν κανείς λίγο τις ψάξει δημιουργούν ένα σύμπαν αποτελούμενο απ' το σήμερα, το τότε, τη σχέση θεάτρου και πραγματικότητας:
το ερμητικά κλειστό, που ως τέτοιο, αποκτάει νόημα.

ΕΓΡΑΨΑΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

Ας το πω λοιπόν φωναχτά: αυτός ο διαφανής, πυκνός, αινιγματικός και ποιητικός Βέλτσος που είδα στο «Φουγάρο» είναι ο καλύτερος Βέλτσος που έχω προσωπικά δει μέχρι σήμερα. Οχι γιατί απαιτεί να μεταφερθεί διά ζώσης κάτι που ζητάει τη μελέτη, τον χρόνο και τη συγκέντρωση της ανάγνωσης. Αλλά γιατί είδα μπροστά μου να παλεύουν με αυτόν τον συγγραφέα, και μαζί με αυτόν, πλάσματα που δεν διεκδίκησαν ποτέ για λογαριασμό τους και ως έναντι την αρτιότητα, την πληρότητα και την ακέραιη σημασία. Είδα ηθοποιούς να παλεύουν.

Γρηγόρη Ιωαννίδης (Εφημερίδα των Συντακτών)

Το εικαστικό ερέθισμα συμπορεύεται με τη γλωσσική «σκανδάλη» του Βέλτσου στην άκρως σωματική παράσταση του Γ. Λεοντάρη
Προφητικό, ποιητικό, αγρίως υπαρξιακό και μεταφυσικό το έργο του Βέλτσου, όπως απέδειξε η σκηνική μεταγραφή του Λεοντάρη, αναζητά εναγωνιώς το δρόμο για τη σκηνή βάζοντας τους ερμηνευτές του σε μια καθόλου συνηθισμένη διαδικασία αυτοαναφορικότητας. Οπως εξομολογείται ο έξοχος Ορέστης-Βασαρδάνης, τα έργα του Βέλτσου «σου δίνουν την ευκαιρία να προσπαθείς να τα καταλάβεις ακόμα και όταν βρίσκεται επί σκηνής, άρα να κρατιέσαι ζωντανός».

Ιωάννα Κλεφτογιάννη (Ελευθεροτυπία)


Δεν υπάρχουν σχόλια :