Κυριακή, 26 Απριλίου 2015

Σταματία, το γένος Αργυροπούλου του Κώστα Σωτηρίου στο θέατρο ΑΝΕΤΟΝ κριτική Άγγελα Μάντζιου


του Κώστα Σωτηρίου

σε σκηνοθεσία του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου
 ΕΩΣ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 17 ΜΑΙΟΥ
στο ΘΕΑΤΡΟ ΑΝΕΤΟΝ

 Κριτική Άγγελα Μάντζιου

 Ατομική ιστορία και Ιστορία μιας χώρας, καίριες υποσημειώσεις των πολυσύνθετων αλλαγών όταν ο ατομικός κύκλος δεινών ανοίγει σε δίνες ευρύτερων ιδεολογικών, ταξικών και κοινωνικών κύκλων, καθώς πέτρα που πέφτει στην ακύμαντη  επιφάνεια του νερού, στη ροή του χρόνου και  των πολιτικών γεγονότων. Από το επί μέρους παράδειγμα, από το πρόσωπο και τις οικογενειακές ιστορίες, στον εθνικό ιδεολογικό μετατοπισμό, πικρές διαπιστώσεις μιας ρημαγμένης ζωής δοσμένες με ανάλαφρη εξιστόρηση, υποδόριο χιούμορ και υπαινικτικές σιωπές δραματικής έντασης. Πολιτική Ιστορία με αφορμή την  εξιστόρηση μιας ζωής στον εξομολογητικό, αντιφατικό παραλογισμό, στον λυτρωτικό, ιαματικό αέρα του θεάτρου. Νεοελληνικό έργο ύλης πολιτικής στην ατομική ψυχογραφική αποτύπωση.

Ζωηρό κείμενο, πολυεπίπεδης ανάγνωσης, ρέουσα γλώσσα με ανάμικτα στοιχεία εκφραστικής πολυμορφίας, σε επιτονισμό ιδεολογικού καθωσπρεπισμού δια της... καθαρευούσης και σε  επιτίμηση  της αριστερής ιδεολογίας στην υποτιμητική  λαϊκή έκφραση. Ατομική ψυχογραφία, κοινωνική ανατομία στα ήθη  μιας εποχής, πολιτική Ιστορία μιας χώρας. Ιστορικά γεγονότα ενσωματωμένα στο προσωπικό βίωμα. Πολιτική  στράτευση και στάση ζωής ως την εμπειρική, ανατρεπτική, λανθάνουσα διαπίστωση. Αποκάλυψη  στερεοτύπων που επιμένουν στην αρχική διαπίστωση, στο  αφηγηματικό προφορικό πλαίσιο.

 Κώδικες και μοντέλα  σχέσεων στην εξέλιξη του οικογενειακού σχήματος  στο πολιτικό πεδίο εξελίξεων και αλλαγών, γεγονότα και προσωπικές ακυρώσεις, συναισθηματική κρίση, σχέσεις, φιλίες,  θρησκευτικότητα και μοναξιά, γενεές στην εκάστοτε αντιπαλότητα αντιπαράθεσης, αξίες, σπουδές, μόρφωση και βιβλία,  τραγικότητα του βίου, περιπέτειες, ιατρικά θέματα και επιλογές ζωής, θάνατος και γηρατειά, ανιχνεύονται στο κείμενο ως επιμέρους θεματολογίες ιδωμένες στον ουσιαστικό τους πυρήνα.

 Σκηνοθετικά -κ.Β. Θεοδωρόπουλος, λιτή έκφραση του ουσιώδους στην επιλογή του τρόπου εξιστόρησης. Αξιοποίηση της σκηνής με ανάλαφρη τεχνική κάλυψης της παρουσίας ενός μόνο προσώπου, αποφυγή της μονοτονίας και έντεχνες συναισθηματικές αποφορτίσεις, στον μεστό αφηγηματικό κύκλο από το παρόν στο παρελθόν και στο αντίστροφο σχήμα. Σοβαρότητα και ευαισθησία, πίσω από το μη προβεβλημένο σκηνοθετικό εγώ, στην επιλογή και την καθοδήγηση ανάπτυξης αυτής  της δραματικής ιστορίας μιας γυναίκας. Μιας γυναίκας, από αυτές που έχουμε κατά καιρούς γνωρίσει σε εκπλήξεις ανάγνωσης του είναι και φαίνεσθαι. Γυναίκα μιας περασμένης εποχής που αφηγείται την ακυρωμένη ζωή της στο κενό του χρόνου που την περιβάλλει και αφήνει πίσω της, στην κυριολεξία και στη μεταφορά των όμορφων λεπτεπίλεπτων χειροτεχνημάτων της. Αυτών που θα γίνουν, στη σκιά μιας σημαίας, το εξωτερικό περίβλημμα της σκέψης της. Δαντέλες μιας φαντασίας στο  διάτρητο μοιραίο άγγιγμα του χρόνου που πέρασε, έτσι όπως παραμορφωτικά θα γίνουν το ύστατο παλιομοδίτικο ένδυμα. Στο ακυρωμένο  βλέμμα που στρέφεται συνεχώς προς τα πίσω, στο παρελθόν της ζωής ως  την ύλη του παρόντος που δεν υπόσχεται μέλλον. Στο υπαινικτικό της άρνησης κατανόησης -στο διφορούμενο σχήμα- και του μοναχικού  βιολογικού τέλους.      

Υποκριτικά-κ. Ελ. Ουζουνίδου, εύπλαστη ερμηνεία, με εκφραστική αποτύπωση στη λεπτομέρεια εσωτερικών φωνών, διαλόγων, σκέψεων, τραγουδιών,  δραματική ένταση με ωραίες, υπαινικτικές παύσεις, αρμονικές εναλλαγές κίνησης- λόγου. Κωμικότητα, δραματική ένταση και χιούμορ στο διασκελισμό της έντεχνης αποτύπωσης. Μεστή ερμηνεία πολυδιάστατης αποκάλυψης της γυναικείας αυτής μορφής που εξιστορεί, με την ειλικρίνεια του θύματος, τη ζωή του παρελθόντος της. Αυτό που υπήρξε, αυτό που έγινε. Αυτό που συνέβη στη δική της ζωή  και  των προσώπων του οικογενειακού περιβάλλοντος και ό,τι επίκειται να συμβεί ζοφερό, παράλληλα με τις πολιτικές εξελίξεις στο υπονοημένο παράδειγμα. Αμεσότητα, συγκίνηση, εξομολογητικότητα υποκριτικής δεινότητας. Υποκριτική, στο σκηνικό περιβάλλον της αισθητικής τάξης των παλιών καιρών, στους ρεαλιστικούς φωτισμούς της παλιομοδίτικης περιβολής και της πατριωτικο-ρομαντικής μελωδικής υπόκρουσης. Στο διάτρητο σχήμα.   
Σταματία, το γένος Αργυροπούλου, κείμενο διεισδυτικής καταγραφής της Ιστορίας του πολιτικού-κοινωνικού στίγματος, στο ατομικό παράδειγμα ζωής  μιας γυναίκας. Αφηγηματικός λόγος λεπτών αποχρώσεων που αξιοποιήθηκαν με τέχνη, στη σκηνοθετική πρόταση προβολής ευρύτερου προβληματισμού, στο εικονικό πεδίο μιας πολυεπίπεδης, ενδιαφέρουσας  παράστασης. Σαφήνεια θεατρικής πράξης  με την εκφραστική ελαφρότητα που διέπει το δραματικό γεγονός η εξέλιξη  της ίδιας της ζωής,  στην ειλικρίνεια της βιωματικής εξιστόρησης. Ισορροπία  κειμενικής, σκηνοθετικής, υποκριτικής ανάγνωσης στην τέχνη του θεάτρου. 

  Συντελεστές της παράστασης :
Σκηνοθεσία: Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος
Ερμηνεία: Ελένη Ουζουνίδου
Σκηνικά-Κοστούμια: Μαγδαληνή Αυγερινού
Μουσική επιμέλεια: Νέστορας Κοψιδάς
Σχεδιασμός φωτισμών: Σάκης Μπιρμπίλης
Θέατρο του Νέου Κόσμου.
Άγγελα Μάντζιου



Δεν υπάρχουν σχόλια :